ثالثا قال و قيل و بگير و ببند بيهوده و سروصدايى كه ضمن دستگير ساختن آنها توليد مىگرديد همه را متوجه قضيه ساخته و قبح رفتار شاهزاده ديگران را از خواب غفلت بيدار و در نتيجه از خدمات خود مايوس و مآلا باعث رخوت و سستى آنان در كار جنگ مىگشت و همين رخوت و سستى موجب شكست اردو مىشود . چنانچه شد و ديديم . و حقا چه مناسب سروده چو تيره شود مرد را روزگار * همه آن كند كش نيايد به كار به عقيده نگارنده گناه امير اشرف خيلى بيشتر از سالار الدوله است براى اين‌كه سالار الدوله حشمت الملك را از ترس جان توقيف نمود ولى امير اشرف كه مردى جا افتاده و مسن بود مىخواست با استفاده از وجود امثال امير العشاير او را به تخت سلطنت بنشاند ، مىبايست تا اين درجه بر نفس خود مسلط باشد كه به خاطر حساسيت موقع و مصلحت دامادش در آن جوش كار متعرض امير العشاير نشود و از موقعيتى كه نصيبش شده بود با آن وضع زننده و موهن و تا حدى كودكانه سوءاستفاده نكند و خود را جزو دسته " كاظمين الغيظ و العافين عن الناس " سازد و يا حداقل انجام اين كار را موقوف به خاتمه عمل تسخير پايتخت سازد . لكن به‌طورى هواى نفس و حب ذات بر اركان وجود آن مرد چيره شده بود كه به محض به دست آمدن يك فرصت مناسب هدف بزرگى را كه بخاطر آن متحمل اين همه زحمت شده بود ، بالمره در طاق نسيان گذارده بر مقدرات سالار الدوله بيچاره پشت پا زد و مصالح عاليه او را فداى اغراض شخصى و هواى نفس خود ساخت . به عقيده نگارنده امير اشرف كه در لرستان به داشتن بعضى صفات عاليه از ديگران ممتاز بوده با ارتكاب اين عمل مقام و شخصيت خود را از افراد عادى هم قدرى پايين‌تر آورده است تا آقايان لرستانيان در اين ماده چه نوع قضاوت فرمايند . جنگ قواى سالار الدوله و امير مفخم حكمران لرستان پيش از اين گفتيم كه مقارن با قيام سالار الدوله امير مفخم بختيارى حكمران لرستان بود و به مجرد استماع شايعه قيام سالار الدوله از حمله و هجوم لرستانيان كه هواخواه جدى شاهزاده بودند ، به هراس افتاد و اتفاقا دولت وقت هم كه خاطره قيام سال 1324 يعنى پنج سال قبل عشاير لرستان را در ركاب سالار الدوله به منظور حمله به تهران و بر تخت نشانيدن سالار را به ياد داشت ، از نظر پيشگيرى و علاج واقعه قبل الوقوع به امير مفخم امر اكيد كرد كه به وسيله نيرويى كه در اختيار دارد با كمك مرتضى قلى خان بختيارى حاكم ملاير جهت مقابله با قواى چريكى