بگيرد ، فايده نبخشيد و سرانجام مادرش نور الدوله را نزد شاه فرستاد و او در نزد شاه ضامن حسن رفتار و حسن سلوك سالار الدوله گرديد و بالاخره به هر زحمتى كه بود ، نور الدوله پسر را در حكومت لرستان ابقاء كرد و فرمان او را گرفته به دستش داد . سالار الدوله به لرستان برگشت ولى مجددا احضار شد سالار الدوله يقين داشت كه اطرافيان شاه را از ابقاء او پشيمان خواهند كرد . روى اين اصل با تعجيل تمام از تهران خارج شده ، به ساوه رفت و در آنجا خداداد خان و ساير همراهان را برداشته و در ظرف سه شبانه‌روز خود را به خرم‌آباد رسانيد . اتفاقا پيش‌بينى سالار الدوله درست بود و اطرافيان شاه او را از ابقاء وى نادم ساختند و به او گفتند : « دادن حكومت نواحى غرب كه از جهات متعدد درخور اهميت است ، به جوان بىتجربه و خودسرى مانند سالار الدوله از روز نخست هم صلاح نبود و رفتار ناهنجار او در لرستان رعاياى اعلىحضرت را مايوس ساخته و حالا كه به تهران آمده ، بايستى از مراجعت او به لرستان جلوگيرى شود . » شاه سخنان آنان را پذيرفته و كسى سراغ شاهزاده فرستاد ولى به قول معروف « آن مرغ زيرك از قفس پريده بود » مظفر الدين شاه از اين فرار سالار الدوله كه بدون بار يافتن و كسب دستور و اصغاء نصايح شاه به‌سمت لرستان فرار كرده بود ، بيشتر عصبانى شده ، به نور الدوله مادر شاهزاده اعتراض كرد كه شما متعهد حسن رفتار او را شديد و اينك فرار او را چه عذرى مىتوان نهاد و چون در نظر داشت فرمان عزل وى را بفرستد ، نور الدوله از شاه تقاضا كرد حالا كه او را مشمول عنايات شاهانه ساخته در صدور فرمان عزل او تعجيل نكند تا او دايى سالار الدوله را به لرستان بفرستد و سالار الدوله را به تهران نزد شاه بياورد . به فاصله چند روز وسايل حركت دايى سالار الدوله به خرم‌آباد فراهم شد و به اتفاق سردار مجلل ، لله او ، به خرم‌آباد فيلى آمد كه او را اندرز داده و با خود نزد مظفر الدين شاه بياورند . قبل از اين‌كه سالار الدوله در خصوص مراجعت به تهران آماده شود ، براى ملاقات با نظر على خان امرايى به مله شبانان رفت و در آنجا برحسب اتفاق با مهر على خان روبه‌رو گرديد . چون با وى ميانه خوشى نداشت ، خطاب به او گفت : « روباه سياه در اينجا حاضرى ؟ ! » مهر على خان كه مردى شجاع بود و از هيچ‌كس ولو در هر مقام ، حرف فرونمىبرد ، در جواب سالار الدوله گفت : « حضرت و الا شما حاكم معزول مىباشيد و از شاه فرمان صادر شده به تهران