از صدمت و سطوت لشكر شيرزاد ماكلوانى به هزيمت رفتند و حمزه بيك ولد قرابهادر و خواجه شيخ على پسر خليل و چند نفر ديگر از رؤساى نمك‌بحرامان ، در هنگام گريز از معركهء رستخيز ، بىستيز و آويز در نهايت ذلت و هوان و غايت خفت و خسران ، اسير سر پنجهء تقدير شده ، به خوارى و شرمسارى ، به قتل رسيدند . و مير حمزه بيك و خواجه خليل را با رؤوس ساير نمك به حرامان ، به دروازهء دار الامارهء جمشيد خان ، به دار اعتبار آويختند ، مصراع : زمانه خصم ترا بركشد ولى از دار . و اجساد شوم نهاد شآمت بنياد ايشان را به فرمودهء شيرزاد ماكلوانى در ميان [ صحراى ] لونديه ، به آتش قهر و غضب سوختند و شيرزاد مدتى در رشت توقف نموده ، هركس به ظاهر و باطن ، شريك خون جمشيد خان شده بود ، به دست آورده ، به قتل رسانيدند . لمؤلفه : گه دهر انتقام گل از خار مىكشد * آزار هركه مىكند آزار مىكشد