مولانا حسن بغدادى در فن تذهيب فريد عصر و يگانهء دهر بود مجملا فن تذهيب را بسرحد اعجاز رسانيده بود جميع استادان اين فن او را در اين امر مسلم داشتند مذهب مولانا يارى كه اين شيوه را بر طاق بلند نهاده بود و در برابر ريزه كارى و دقيقه پردازى او آب و رنگى ندارد و در اواخر ايام شاه جنت مكان او را گيرانيده همواره تهديد قطع يد او مينمود اما بالاخره به جهت آنكه در گنبد مبارك حضرت ابو عبدالله الحسين كار كرده زيب و زينت آن روضه مقدسه داده بود از سياستش اغماض نموده توبه‌اش دادند كه ديگر مرتكب چنين امرى نگردد و در زمان اسمعيل ميرزا داخل اصحاب كتابخانه شد و پسرش نيز از هنرمندى پدر بهره يافته تذهيب و تصوير را با يكديگر جمع كرده بود . مولانا عبدالله شيرازى او نيز مذهب خوب بود اما رتبه مولانا حسن نداشت مرد خوش صحبت بذله گوى شيرين زبان بود و در خدمت سلطان ابراهيم ميرزا ميبود در قرب و منزلت از ديگران در پيش و از اقران پيش بود بعد از واقعه ميرزا از جمله اصحاب كتابخانه اسمعيل ميرزا گرديد و در آن عصر ديگر نقاشان و مصوران بودند مثل محمدى هروى و قصرى بيك كوسه و غيرهما ما بذكر چند نفر از مشاهير اين طبقه و بهره‌مند اين فن بودند اقتصار نمود