علم علمش در مشارق و مغارب بر افراخته ، امير المؤمنين ، ولىّ المسلمين ، سيّد الاولياء ، سند الاصفياء ، جامع المكارم الزّاهرة و المفاخر الباهرة ، صاحب قربت « انت اخى فى الدّنيا و الآخرة » ، ولىّ مؤمنان و مولاى « 1 » اهل ايمان ، بىريب و اشتباه فايز به دعوت « اللّهم من كنت مولاه فعلىّ مولاه » « 2 » ، است - رضى اللّه عنه و أرضاه . آن كه درّ گران مايهء ذات او را نقد منقبت : « انا مدينة العلم و علىّ بابها » ، با بها ساخته و در مصاف اجتبا فرمودهء « لأعطينّ هذه الرّاية غدا رجلا يفتح اللّه على يديه يحبّ اللّه و رسوله و يحبّه اللّه و رسوله » ، رايت رفعتش بر افراخته . شهد محبت او به حكم « لا يحبّ عليّا منافق » « 3 » مذاق ارباب نفاق را موافق نيست و حبّ حبّ او جز مزرع سينهء مؤمنان را به حكم « و لا يبغضه مؤمن » ، لايق نه . در غدير خمّ جرعهء « اللّهمّ من كنت مولاه » ، بر او پاشيده و وعاى دعاى « اللّهمّ و ال من والاه و عاد من عاداه » از خمخانه موالات رحمانى به مذاق آمال و امانى او چشانيده . هماى سعادت « اللّهمّ إئتنى بأحبّ خلقك اليك [ ليأكل ] معى [ من ] هذا الطّير » ، بر كنگرهء شرف و كرامت او نشسته و باب منقبت « امر رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم بسدّ الابواب إلّا باب عليّ » ، بر روى غير او بسته . جبههء « 4 » پاكش در سجدهء بت ( 10 - ر ) هيچگاه به خاك نرسيده و دامن ادراكش را خار كفر و اشراك هرگز نكشيده . نهال وجود مكرّمش در جويبار ايمان نشو و نما يافته و به عهد صبا در طريق صفا و جادّهء وفا شتافته است . شب هجرت در جامهء خواب پيغمبر - صلّى اللّه عليه و سلّم - آسوده و بدين افتخار سر بر گرد بالش خورشيد سوده است . اجتهادات آن حضرت خورشيد تيغش روز بدر ذرّات ارواح اعدا را به ظلمات عدم رسانيد و در دامن احد شربت هلاك به كفّار ناپاك از دم تيغ زهرناك چشانيد . در دعواى كمال شجاعت و فيروز مصافى ، الحقّ فرق شكافى عمرو بن عبدودّ در جنگ خندق گواه حال او و بيّنهء : « ضربة « 5 »

--> ( 1 ) . F : مولى ( 2 ) . 4 - K : من كنت مولاه فهذا على ( 3 ) . K : لا يحبّن عليّا الا مؤمن ( 4 ) . K : جبين ( 5 ) . F : بضربة ، خوانده مىشود