مجمل داستان مشايخ اردبيل و شمّه‌اى از اخلاق نامقبول شيخ حيدر « 1 » قال اللّه تعالى : وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً وَ إِبْراهِيمَ وَ جَعَلْنا فِي ذُرِّيَّتِهِمَا النُّبُوَّةَ وَ الْكِتابَ فَمِنْهُمْ مُهْتَدٍ وَ كَثِيرٌ مِنْهُمْ فاسِقُونَ [ 57 / 26 ] نسب منيع را حسب رفيع بايد و جمال اصل و نسب را خال فضل و حسب آرايد . نتيجهء نوح كه كوه عصيان را پشتيبان ( 133 - ر ) ساخت و پدر خليل كه از طاعت ربّ جليل به بت تراشى پرداخت ، آن يكى به موج لَيْسَ مِنْ أَهْلِكَ [ 11 / 46 ] او را غريق بحر هلاكت ساخت و اين يك « 2 » نهال وجود خود را با تيشهء غوايت از باغ هدايت برانداخت . اگر شربت قربت ظاهر شافى بودى ، ابو لهب تب تبّت نمىكشيد و اگر كفايت نسبى جهت نجات كافى نمودى ، عتبه جرعهء عتاب نمىچشيد . آن كه شرف ارجمندى دارد به فرزندى « 3 » كس ننازد و آن كه به فرزندى نازد به تحصيل شرف « 4 » ارجمندى نپردازد . مثنوى نظامى « 5 » جايى كه بزرگ « 6 » بايدت بود * فرزندى من « 7 » نداردت سود

--> ( 1 ) . P : در بيان نسب جماعت قزلباش اوباش . ( 2 ) . P : موج « ليس من اهلك » او را غريق بحر هلاكت ساخت و پدر خليل كه از طاعت ربّ جليل به بت تراشى پرداخت . ( 3 ) . P : فرزندان . ( 4 ) . P : اشرف . ( 5 ) . P : شعر . ( 6 ) . F : بزرگ + بايد . ( 7 ) . P : كس .