درگاه عالم پناه حضرت اعلى التجا آورد ، نوّاب كامياب به لطف عام امير مشار اليه را استمالت تمام داده ، وعدهء انتصار و انتقام از آن عدوى نافرجام فرمودند . و چون امير عبد الكريم قبل از تحصيل رخصت از ديوان اعلى به كشيدن لشكر استعجال و استجرا نموده و امير شمس الدّين از قبل ديوان در مازندران حاكم و منصوب بود ، امر عالى نفاذ يافت كه عساكر از رى و خوار « 1 » و پيادگان اصفهان و امراى سرحد در زير رايت امير اعدل كامكار بكر بيك « 2 » موصل لو - كه اكبر امراى حدود خراسان بود - روانه گشته ، امير عبد الكريم را از سارى برانند و امير شمس الدّين را بر تخت كامكارى نشانند . بكر بيك « 3 » به اتّفاق امير شمس الدّين لشكر برداشته و علم جلادت بر افراشته ، متوجّه مازندران شد . امير عبد الكريم را از استماع توجّه لشكر رى ديوار اصطبار و مكنت از پى افتاده ، ملتجى به حاكم گيلان گشت . بعد از رجوع لشكر از مازندران امير عبد الكريم به اتّفاق و اعتضاد حاكم گيلان مستظهر بوده ، هر ساعتى به تعرّض و شناعتى به امير شمس الدّين زحمت و نكايتى رسانيدى و هر لمحه جماعتى را به ناحيه‌اى از بلاد مازندران دوانيدى . امير شمس الدّين صورت بىادبى او را كه سببى غير بىسببى « 4 » نداشت ، به عرض نواب همايون رسانيد . امر عالى نفاذ يافت كه « 5 » خواجه لطف اللّه ( 123 - ر ) ترخان « 6 » كه سوابق مودّت با اميرزاده على دارد ، متوجّه گيلان شود و امير عبد الكريم را همراه ، به پايهء سرير اعلى آورد . خواجه ترخان چون به گيلان رسيد ، اميرزاده على را در مقام بىادبى مكين ديد و او را با غرور [ و ] سركشى قرين يافت ، در فرستادن امير عبد الكريم هر ساعتى بهانه‌اى انگيختى [ و هر لمحه دست تعلل به دامن علّتى آويختى ] . خواجه ترخان دانست كه اميرزاده على از صدمات قهر پادشاهى غافل و از عقوبات الهى « 7 » ذاهل است و مذاق كامكارى او هيچ گاه به زهر قهر پادشاهى تلخى نديده و شربت

--> ( 1 ) . PF : خار ، با توجّه به نسخهء K و « ديار بكريه » تصحيح شد . ( 2 ) . KP : بك . ( 3 ) . KP : بك . ( 4 ) . F : سبى ( 5 ) . P : كه + به . ( 6 ) . P : ترخان + را . ( 7 ) . KP : آلاهى .