فساد حسّاد تاب عتاب وَ قالُوا مَجْنُونٌ وَ ازْدُجِرَ [ 54 / 9 ] كشيد . ابراهيم خليل كه بناى بيت خلّت ربّ جليل افراشت ، حسود « 1 » عنود بر او رقم اقْتُلُوهُ أَوْ حَرِّقُوهُ [ 29 / 24 ] نگاشت . موسى كليم كه در فسحت طور تجلّى در مقام تدلّى بر مى [ خاست ] « 2 » ، حاسد فاسد او را در مضيق لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونِينَ [ 26 / 29 ] مىخواست . عيسى كه از مقام بلند پايهء روح بخشى دم مىزد ، عدوّ جاحدش فرياد قَتَلْنَا الْمَسِيحَ عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ [ 4 / 157 ] مىزد . عقل كلّ طفل مكتب حضرت مصطفى بود - صلّى اللّه عليه و عليهم اجمعين - ، طعنهء ابو جهلى توبيخ [ وَ يَقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ [ 68 / 51 ] مىنمود . ] ابيات « 3 » گل به چمن بر چهره افروخته * خار ز نارِ حسدش سوخته مهر « 4 » بر اورنگِ فلك رُخ فروز * شب پر و كُنجِ حسد و تابِ « 5 » سوز مه به فلك پادشه انجم است * عوعو سگ درد سر مردم است و از نظاير اين سخن تواند بود سرگذشت بايندر با بندگان حضرت اعلى خاقانى كه چون مواهب ربّانى بر جبههء جان حضرت اعلى خاقانى « 6 » رقم خلافت و جهانبانى ( 102 - ر ) كشيده بود و توقيع ملك و جلالش از ديوان افضال : تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ [ 3 / 26 ] رسيده . نفس بايندر بيك « 7 » هر چند سالها در مناسك طاعت دم و در مقامات اطاعت قدم زده بود ، چون تباشير صبح اقبال را مشاهده كرد كه از افق جلال جهانگيرى [ طلوع « 8 » ] خواهد كرد ، سر جحود و استنكاف از انقياد به سجود برآورد و طريق ابا [ از ] اذعان رتبت اجتبا « 9 » سپرد .

--> ( 1 ) . F : حساد . ( 2 ) . KPF : مىخواست . ( 3 ) . P : شعر . ( 4 ) . P : مه . ( 5 ) . P : تاب + و . ( 6 ) . P : عبارت « كه چون . . . خاقانى » را ندارد . ( 7 ) . KP : بك . ( 8 ) . KPF : ندارد ، با توجه به فحواى عبادت افزوده شد . ( 9 ) . K : اصطفا .