بسم اللّه الرحمن الرحيم و به نستعين محامدى كه محدود اوهام بشر نگردد و مدايحى كه معدود افهام ارباب فكر و نظر نشود ، حضرت واجب الوجود على الاطلاق و مالك الملك بالاستحقاق را كه ذات مقدسش به صفت دوام و قدم موسوم و موصوف است و نعوت كمال و اوصاف جلالش به اضافت جود و كرم مشهور و معروف . قهارى كه رقاب وجود جبابره ، حكم لازمش را مقهور است و نواصى امور قياصره و اكاسره ، امر نافذش را مأمور . جبارى كه ساكنان مساكن جبروت ، مسكينان حضرت جلال وىاند و مالكان ممالك ملكوت ، خوشه‌چينان خرمن عطا و نوال او . سلطانى كه خيال را پيرامن عتبهء جلالش جولان ميسر نگردد و طاير عقول را حوالى سرادقات كمالش [ طيران ] صورت نبندد . اولى كه حدت احداق عقول از مطالعهء مطالع بدايتش كليل است و قلوب ارباب نظر ، هنگام تفكر در مبادى وجودش به علت حيرت و قصور عليل . ظاهرى كه در بيداى هويتش سالكان بوادى طلب را پاى طاقت شكسته است و حواس ظواهر و بواطن را از ادراك حقيقت ماهيتش دست تصرف بربسته . تصرف در جلالش لب بدوزد * خرد گر دم زند حالى بسوزد