يعنى در آن قسمتى كه قطعا از خود مؤلف نبوده و الحاق است مىنويسد : « و اين خانه كه در قراكلاته بود و در لب جوى هرهز ، ملك اردشير ساخته بود . وقتى در آنجا تفرج مىكردم ، در آن تصويرات ديوار كه كهنه شده بود ، به خط طومار ، قصيده‌اى مطول از قصيده‌هاى سراج الدين قمرى نوشته بود ملمع مطلع آن قصيده اين بود . » سپس چهار بيت كه دو بيت اول آن عربى و دو بيت دوم فارسى است آورده است . بعد عبارات مولانا اولياء اللّه را كه در آن تاريخ نسخهء كتابش در دست نبود ، از روى تاريخ طبرستان سيد ظهير الدين نقل كرده است . اينك عين عبارات مولانا اولياء اللّه كه در تاريخ رويان آمده است : « و اين خانه كه در قراكلاته الى يومنا هذا مقر ملوك بود و ايوان و بارگاه بر لب جوى هرهز ساخته ، ملك اردشير عمارت كرد . وقتى در آنجا تفرج مىكردم . در آن تصوير كهنه و نقش ديوار به خط طومار قصيده‌اى مطول از گفتهء سراج الدين قمرى نبشته بود ملمع ، مطلعش اين بود . » « 1 » چهار بيت نظير آنچه گذشت در اينجا آمده است . مفردات و تركيبات اين دو قسمت بسيار همانند و شبيه يكديگر هستند . چون تاريخ اتمام قسمت الحاقى هم با دوران زندگى مولانا اولياء اللّه سازش دارد ، شايد بتوان به سرحد يقين نزديك شد و اظهار كرد كه اين لاحقه به‌دست مولانا اولياء اللّه نوشته شده است . منوچهر ستوده

--> ( 1 ) - تاريخ رويان ص 155 - 156 .