هستى جان دامن افشاند . دويم : بندگان محمد ولى خان ؛ مردى سنجيده و آرميده است . [ 629 ] و عمرى در دار السلطنهء قزوين در خدمت نوّاب ركن الدوله على نقى ميرزا انواع زحمت كشيده و به اوضاع راحت رسيده [ است ] . از فرط وقار و طمأنينه ، سكوت را شعار خود ساخته و مدت العمر در مجامع و محافل به تكلّم نپرداخته است . سلامتى در نفس دارد كه احدى را به دست و زبان نمىآزارد . سيم : مرحوم حسين على خان ؛ مردى سليم النفس و عيّاش بود و از فرط عيّاشى برى از رويهء عقل معاش . ميلش به استعمال بادهء عنبى فراوان بوده و سامان ساليانه را پيوسته صرف اين كار بىسامان مىنمود . چندى در ايّام دولت خاقان مغفور سرتيپ سوارهء عراق گشت و در سنهء يك‌هزار و دويست و پنجاه و شش ازين دارفانى درگذشت . چهارم : محمد كاظم خان پنجم : فضل على خان ؛ مردى صاحب ذوق است و مايل صحبت ارباب شوق . ششم : عيسى خان هفتم : محمد باقر خان هشتم : احمد خان نهم : امام قلى خان دهم : الله ويردى خان يازدهم : ذو الفقار خان دوازدهم : بهرام خان