پيوست ، چنين است : آسيا چين : در چين سلسلهء تانگ سلطنت مىكرد ( 618 - 906 م . ) يمن : يونانيان قديم ، عربستان را از جهت آب و هوا به سه قسمت تقسيم مىكردند كه يكى از آنها عربستان سعيد ( خوشبخت ) يا يمن است كه در جنوب‌غربى جزيرهء عربستان واقع شده است و به علت مجاورت با دريا داراى آب و هواى مرطوب و نسبتا حاصلخيز است . در دوران خلفاى بنى عباس براى ادارهء يمن و مدينه و مكه حكامى تعيين مىشد . ليكن شهرهايى كه خارج از اين حوزهء جغرافيايى بودند ، غالبا از شيوخ محلى تبعيت داشتند . در آغاز قرن سوم هجرى زمانى كه قلمرو خلفاى عباسى رو به تجزيه گذاشت ، حكمرانان يمن نيز از موقعيت استفاده كردند و در همان زمانى كه طاهر ذو اليمنين در خراسان دعوى استقلال كرد ، عبد اللّه ابن زياد در شهر زبير ، پرچم استقلال برافراشت كه به اين ترتيب سلسلهء بنى زياد در يمن تأسيس شد كه قسمت زيادى از اراضى يمن را در تصرف خود داشت . در دوران خلافت مأمون ، محمد ابن عبد اللّه ابن زياد ( 204 ه . ق . ) ( 819 م . ) در يمن حكومت مىكرد . افريقا مراكش : ادريسيان اولين سلسله‌اى بودند كه سعى كردند عقايد شيعى را در مغرب رواج دهند . ادريس ابن عبد اللّه ، نوهء امام حسن ( ع ) بود كه در قيام علويان عليه عباسيان شركت داشت و مجبور به فرار به مصر و سپس شمال افريقا گرديد و در سال ( 172 ه . ق . ) ( 788 م . ) به پيشوايى قبايل بربر انتخاب شد و خود را امام ناميد . ديرى نگذشت كه به تحريك هارون الرشيد مسموم گرديد . پسرش ادريس دوم ( 177 - 213 ه . ق . ) ( 793 - 828 م . ) شهر فاس را در مراكش بنا نمود كه پايتخت ادارسه شد . بعد از وى در همان سال محمد ابن ادريس ثانى جانشين او شد . تونس : در دوران خلافت مأمون ، فرمانرواى اغالبه زياده اللّه اول بود ( 201 - 223