هفدهمين سلطان عثمانى است . ( 1623 - 1640 م . ) عمان : فرمانرواى عمان در اين‌زمان ناصر الدين مرشد يعربى است ( 1004 - 1059 ه . ق . ) ( 1595 - 1649 م . ) وى اولين امام از ائمه يعربى عمان است . بعد از اينكه كشور عمان تقسيم شد و به صورت چندين مملكت كوچك درآمد ، عده‌اى از بزرگان و علما در صدد برآمدند كه با امام واحدى بيعت كنند ، به همين جهت در سال 1004 هجرى ( 1595 م . ) با ناصر الدين مرشد بيعت كردند . كره : در اين‌زمان در شبه‌جزيره كره سلسلهءيى فرمانروايى داشت ( 1392 - 1910 م . ) در سال 1592 م . ژاپنيها به كره لشكر كشيدند ، ليكن سلسلهءيى با كمك چينيها حمله آنان را دفع كردند . هندوستان : فرمانرواى اين‌زمان سلسله تيموريان هندوستان ، اكبر شاه است كه در اواخر عمر مواجه با تحريكات عده‌اى از درباريان شد كه در اين دسيسه يكى از پسرانش به نام سليم مشهور به جهانگير دست داشت . بعد از درگذشت اكبر شاه ، جهانگير پادشاه زمام امور مملكت را در دست گرفت ( 1014 - 1037 ه . ق . ) ( 1605 - 1627 م . ) و خود را ابو المظفر نور الدين محمد جهانگير پادشاه غازى خواند . در دوران سلطنت وى مردم از آسايش نسبى برخوردار بودند . اين دوران دورهء رونق صنعت و تجارت است . يكى از سلاطين معروف سلسله تيموريان هند ، شاه جهان پادشاه پسر سوم جهانگير پادشاه است . نامش خرم بود و بعد از فتوحاتى كه در سال 1616 ميلادى در دكن نصيب او شد ، جهانگير پادشاه به وى لقب شاه جهان داد . او در سال 1622 م . بعد از قتل برادر خود خسرو ، بر پدر طغيان كرد . ليكن شكست خورد و در سال 1623 م . رهسپار بنگال گرديد و بهار را تصرف كرد . سرانجام در سال 1625 م . با پدر خود صلح كرد . طولى نكشيد كه پدرش درگذشت و وى در سال 1038 هجرى ( 1628 م . ) در آگره به تخت سلطنت نشست .