فصل هشتم غوريان ( 543 - 612 ه . ق . ) ( 1148 - 1215 م . ) غوريان سلسله‌اى از امراى محلى بودند كه از دير زمانى در سرزمين غور يعنى ناحيه كوهستانى ميان هرات و غزنين حكومت مىكردند و به دو شعبه اصلى تقسيم مىشدند . شعبه اول در سرزمين غور سلطنت مىكرد و پايتخت آنها فيروزكوه بود . شعبه دوم در طخارستان سلطنت داشتند و باميان پايتخت آنها بود . مورخان ، اين شعبه را به مناسبت جد آنها كه شنسب نام داشته است آل شنسب يا شنسبانيه ناميده‌اند . ملوك غور در دوران صفاريان و سامانيان و غزنويان بنا به مقتضيات زمان و قدرت پادشاهان هريك از اين سلسله‌ها گاهى با آنها از در اطاعت درمىآمدند و زمانى دعوى استقلال مىكردند . اول كسى كه از رؤساى غوريه صاحب نام و نشانى است ، محمد ابن سورى است كه در سال 201 هجرى مغلوب سلطان مسعود غزنوى شد و در اسارت ، جان سپرد . يكى ديگر از امراى غوريه ، ملك عز الدين حسين است كه با سلطان سنجر سلجوقى و بهرام شاه غزنوى معاصر بود . بعد از مرگ وى يكى از فرزندانش به نام سيف الدين سورى جانشين پدر شد .