يمين الدوله بهرام شاه ابن مسعود ( 511 - 548 ه . ق . ) ( 1117 - 1153 م . ) پس از مراجعت سنجر ، ارسلان شاه كه به هند فرار كرده بود ، برگشت و غزنه را از بهرام شاه پس گرفت . بهرام شاه مجددا بر اثر مساعدت سنجر ، ارسلان شاه را دستگير كرد و به قتل رسانيد . وى در سال 529 هجرى از پرداخت ماليات ساليانه به سنجر خوددارى كرد و چون سنجر عازم سركوبى او شد ، بهرام شاه چاره‌اى جز تسليم نديد . در اواخر سلطنت او قطب الدين محمد غورى كه رنجشى از علاء الدين و سيف الدين غورى برادران خود پيدا كرده بود ، به بهرام شاه پناهنده شد . پس از مدتى به دليل سوء ظنى كه بهرام شاه نسبت به وى پيدا كرد ، به قتل رسيد . همين‌كه سيف الدين سورى از اين واقعه آگاه شد ، براى گرفتن انتقام خون برادرانش روى به غزنين نهاد . بهرام شاه به هندوستان گريخت و در سال 544 هجرى به غزنين بازگشت و سيف الدين را كشت . برادر ديگر سيف الدين ، علاء الدين از شنيدن اين خبر خشمگين شد و با سپاهى فراوان به غزنين تاخت . بهرام شاه در سال 547 هجرى بعد از مراجعت علاء الدين غورى به غزنين بازگشت و يك سال بعد درگذشت . تاج الدين خسرو شاه ابن بهرام شاه ( 548 - 552 يا 555 ه . ق . ) ( 1153 - 1157 م . ) بعد از بهرام شاه پسرش خسرو شاه جانشين او شد ، ولى به دليل قدرت غوريان و غزان ، از حفظ تاج و تخت خود در مقابل آنان درماند . در سال 555 هجرى غزان ، غزنين را تصرف كردند . از اين به بعد قلمرو غزنويان منحصر به هندوستان غربى شد . سراج الدوله خسرو ملك ابن خسرو ( 555 - 583 ه . ق . ) ( 1160 - 1187 م . ) خسرو شاه بعد از سقوط غزنين به لاهور رفت و در همان‌جا درگذشت . خسرو ملك فرزند او در لاهور به تخت نشست . در اين‌زمان شهاب الدين محمد ابن سام غورى بتدريج لاهور و پيشاور و مولتان را از تصرف خسرو ملك خارج كرد . در سال 583 هجرى خسرو ملك به دست سرداران شهاب الدين غورى دستگير گرديد و با گرفتارى