مرحوم اگرچه از وضع آوردن حكيم دانشمند فوق العاده متأثر شد ولى چارهء نداشت و رسما بر مسند قضاوت نشسته مدعى كه يك نفر از اهل مدرسه بود پيش‌آمد و فتواى خود را تقرير كرد كه اين شخص با جماعتى ديگر مشغول شرب خمر بودند و ما آنها را در حين اشتغال با عمل نامشروع گرفتار كرديم و بر طبق دعواى خود شهودى اقامه نمود و جماعتى از طلاب شهادت دادند و هرچند مدعى عليه ، حق جرح شهود يا القاء بشبهه و ادعاى مرض و ضرورت شرعيه ديگر بود ؛ اما عظم نفس حكيم امتناع از اقامه برهان و جواب بهتان نمود و بالمره ساكت ايستاد و كلمهء نگفت شيخ مرحوم مكرور از او پرسيد كه آيا آنچه اين اشخاص ميگويند صحيح است يا آنكه ناصحيح ؟ و ميتوانى در جواب آنها برائت ذمه خود را ثابت نمائى ، باز هم حكيم بالمره سكوت كرد رضا به قضا داده و بالكل تسلم شد و دنباله پاورقى

--> حاج سيد اسد اللّه ( متوفى 1290 ق ) فرزند اكبر - ارشد - اتقى - اعلم و اكمل حاج سيد محمد باقر بوده است . سيد شفتى اقامه حدود را در غيبت امام واجب ميدانسته و ميگفته است كه حكم من در اين قبيل مسائل بعينه حكم حضرت صاحب الزمان است عدد كسانى كه سيد ايشان را در دوره سلطه خود در اصفهان بتازيانه حد زده از حساب بيرون است و شماره كسانى را كه او بدست خويش به عنوان اقامه حدود كشته تا يكصد و بيست نفر نوشته‌اند و سه تن از علماى مشهور را تكفير نمود . وفات سيد در سال 1260 هجرى قمرى بسن 80 سالگى در اصفهان اتفاق افتاد و در مسجدى كه بهزينه شخصى خود ساخته بود دفن گرديد ، در ذيل كتاب تذكرهء القبور گزى صفحه 150 در اين باب چنين ذكر شد . « بطوريكه معروف است مرحوم سيد مسجد را از پولهاى امين الدوله ساخته است » خصوصيات اخلاقى اين مرد فوق العاده متناقض و عجيب و غريب بوده و كمتر كسى است كه اين جور داراى صفات متناقضه بوده باشد از آن جمله مال‌دوست و حريص و جاهد در جمع مال و 120 نفر را بدست