ذكر وقايع سنهء هفتصد و نود و سه هجرى [ موافق سال هفتصد و هشتاد و سوم از رحلت خير البشر ] « 1 » در سال گذشته در سمرقند قوريلتاى بزرگ را صاحبقران مصمّم شده و جميع امرا و نوينان در انبار جمع شده بعد از مراسم طوى حكم جهانمطاع صادر شد كه از آن لشكر زيادت جمع آورند و به موجبى كه فرمان رفت مجموع قبول نموده خط سپردند كه به موجب مقرر و موعد به لشكرگاه حاضر شوند و تواچيان بزرگ مثل امير حاجى سيف الدين و امير جهانشاه جاكو و امير شمس الدين عباس روى هيچ‌كس ملاحظه نكرده خطها گرفتند و انتقام كشيدن از توقتمش خان پيشنهاد همت شده و مقرر گشت كه هر سپاهى يك كمان و سى تير و سپر و شمشير داشته باشد و هركس اسب خالى البته همراه داشته باشد و هر ده نفر يك خيمه و دو بيل و يك كلنگ و يك داس و يك ارّه و يك تبر تيشه و يك درفش و يك صد سوزن و نيم من سنگ انبان ريسمان و يك چرم درست و ترك قشلاق در تاشكند فرمود . و اميرزاده ميرانشاه به دولت و اقبال به خراسان قشلاق كرد و آن حضرت را در تاشكند اندك انحراف مزاجى روى نمود و بعد از چند روز صحت يافته همت عالى نهمت بر ترتيب لشكر گماشت و لشكرى عظيم جمع كرده و در روز پنج‌شنبه دوازدهم صفر هفتصد و نود و سه [ هجرى ] كه آفتاب در ششم درجهء دلو بود ، ساعت سفر اختيار فرموده كوچ شد و اميرزاده پير محمد جهانگير و اميرزاده شاهرخ بهادر را جهت ضبط مملكت بازگذاشت و آقايان را

--> ( 1 ) . در حاشيه نسخ رقم 793 ثبت است .