ويران شده بود ، به عدل او بار ديگر آبادان شد و خواجه حافظ در مدح او غزل‌ها گفت و اين بيت از آن جمله است : ساقى بيا كه از مدد بخت كارساز * كامى كه خواستم ، ز خدا شد ميسرم « 1 » و سلطان زين العابدين كه در قلعهء سلاسل به حكم شاه منصور محبوس بود ، خلاص شد ؛ چه ، نگاهبانان بر او رحم كرده با يكديگر گفتند كه « خدا روا ندارد كه پادشاهى پناه به عمّ خود آورد و وى اسباب پادشاهى او را گرفته محبوس نمايد و هنوزش بيم جان باشد . » و او را آزاد كردند و همچنين خال او ، مجد الدين مظفر [ كاشى ] كه در فتح اصفهان به قيد صاحبقران درآمده از زندان گريخته به جانب بغداد روان شده بود ، به حسب اتفاق هر دو در يك جا فرود آمدند و از احوال يكديگر مطلع شدند و آن را نشانهء دولت دانسته ترك رفتن بغداد نمودند و معلوم ايشان شد كه شاه منصور در شيراز و شاه يحيى بعد از غارت ابرقو در يزد است و پسر شاه يحيى عزيمت اصفهان دارد ؛ چه ، حكومت آنجا به حكم صاحبقران به او تفويض است . حاجى بيك و يوسف شاه كه از قبل صاحبقران ، حاكم اصفهان بودند چون دانستند كه حاكم ديگر تعيين شد ، به خراسان رفتند و اصفهان خالى است ، بنابراين زين العابدين و مجد الدين مظفر به اصفهان روان شدند و در هر منزل جمعى به ايشان محلق مىشدند ، چنان كه در روز نزول به اصفهان دو هزار سوار و پياده همراه داشتند و اصفهانيان از قدوم زين العابدين خوشحال شده يك بار ديگر اصفهان روى به آبادانى كرد . و سلطان زين العابدين ايلچيان به كرمان فرستاده با عمّ خود ، سلطان احمد دوستى ورزيد و شاه منصور خبر زين العابدين شنيده متوجه اصفهان شد و سلطان زين العابدين نيز به جنگ ايستاد و جنگ مردانه كرد و شاه منصور را كارى از پيش نرفت و شكست خورد . و شاه منصور به شيراز بازگشت و شاه يحيى به طمع تسخير كرمان افتاده لشكر به آن ولايت برد و سلطان احمد به جنگ بيرون آمده و شاه يحيى شكست خورد و بايزيد كه از كردستان به كرمان آمده بود ، در اين جنگ مردانگى بسيار كرد و ابو اسحاق از طرف شاه يحيى گرفتار شد و سلطان احمد مروت نموده سيرجان را به او داد . و احوال آذربايجان آن است كه صاحبقران به وقت معاودت ضبط آن ولايت را به اميرزاده ميرانشاه فرمود و شاهزاده ، محمد دوايى و قرانظام را به حكومت تبريز قرار داد و

--> ( 1 ) . و نيز غزلى با مطلع : بيا كه رايت منصور پادشاه رسيد * نويد فتح و بشارت به مهر و ماه رسيد