پس دو فدوى خود را به زىّ رهبانان فرنگ ساخته جهت قتل مركيس تعيين نمود . و ايشان هردو اوّلا به صيدا رفته به حوالى آن بلده آشنا شدند ، و هميشه به عبادات شاقّه اشتغال داشتند . و چند روز كه در صيدا بودند ، فرنگان آن بلده به ايشان اعتقاد تمام پيدا كردند . بعد از آن از صيدا به رمله رفته به ابن بارزان « 1 » ، صاحب رمله ، پيوستند . و اكثر اوقات او با مركيس در صور مىبود . چون ابن بارزان عبادت و زهد آن دو رهبان مشاهده كرد ، بسيار اعتقاد پيدا كرد به آنها . تا آنكه آن‌مقدار انس و الفت به ايشان گرفت كه ايشان را همراه خود به صور برد . و مدّت شش ماه ايشان در صور آن‌چنان عبادت كردند كه مركيس و ساير اهالى صور از اكابر و اعيان فرنگ را نسبت به ايشان اعتقاد عظيم پيدا شد . و هميشه اسقف صور ايشان را طلب مىكرد و از صحبت آنها تيمّن و تبرّك مىجست و گاهى به ديدن ايشان مىآمد . تا آنكه بعد از شش ماه در سيزدهم ماه ربيع الآخر اسقف صور مهمانى [ ى ] براى مركيس ترتيب داده او را به خانهء خود طلب كرد ، و آن دو رهبان نيز در آن مجلس حاضر بودند . و مركيس به ايشان اعتقاد تمام داشت . اتفاقا چون طعام خوردند و شروع در شراب كردند ، آن دو رهبان از مجلس برخاسته در گوشه‌اى نشسته ، انتظار بيرون شدن مركيس مىكشيدند . چون مركيس بيرون آمد ، هردو ايشان خود را به او رسانيده چند كارد به وى زدند ، چنانچه مركيس بيهوش شده درافتاد . يكى از ايشان گريخته در كنيسهء اسقف درآمد و ديگرى به جانب بيرون گريخت . فرنگان درپى آن شخص كه به جانب بيرون گريخت ، رفته ، او را به قتل رسانيدند و جمعى ديگر مركيس را برداشته به همان كنيسه كه يك باطنى ديگر در آن پنهان شده ، رفتند كه زخم‌هاى او را ببندند . اتفاقا مركيس را چون در آنجا نهاده شروع در بستن زخم او كردند ، او چشم باز كرده به حال خود درآمد ، كه به يك بار آن باطنى رند از گوشهء تاريك كنيسه برآمده خود را به وى رسانيد و او را به قتل رسانيد و خود نيز در آنجا به قتل رسيد . و اكثر فرنگان قتل مركيس را به ملك انگلتير نسبت مىكردند . و بعد از فوت مركيس ، ملك انگلتير حكومت مدينهء صور را به خواهرزادهء مادرى خود و خواهرزادهء حقّى ملك افرنسيس ، كنت هانرى ، داد . و كنت هانرى همان شب كه مركيس كشته شد ، زن او را ، كه از وى حامله بود ، به نكاح خود درآورد و به او دخول كرد ؛ چه ، در شرع ايشان حمل مانع نكاح نيست . و چون ملك انگلتير بعد از مصالحه با صلاح الدّين به جانب بلاد

--> ( 1 ) . متن : ابن بازران .