ذكر وقايع سال چهار صد و نود و هفتم از رحلت خير البشر در محرّم اين سال ، امير مودود از اطراف و جوانب بلاد اسلام ، لشكرها جمع آورده به‌اتّفاق امير ايلغازى و تميرك ، صاحب سنجار و طغدكين ، صاحب دمشق ، به واسطهء آنكه تاخت و تاراج ملك بغدوبن فرنگى در بلاد اسلام از حدّ اعتدال تجاوز نموده متوجّه حرب او شد . و ملك بغدوبن نيز چون بر اين حال اطلاع يافت امراى فرنگ را جمع نموده متوجّه حرب امير مودود شد . و در سيّم شهر محرم اين سال ، در ساحل طبريّه تلاقى فريقين روى داد و نايرهء جدال و قتال اشتعال گرفت و از جانبين ، خلايق بسيارى هلاك شدند . آخر الأمر ، نسيم نصرت و ظفر بر پرچم علم امير مودود وزيد و آن فرنگيان آنچه از تيغ آن غازيان شيرشكار خلاص شدند در درياى طبريّه و نهر اردن غرق شدند و خلقى بسيار از ايشان هلاك شدند . از آن جمله بغدوبن در آن معركه به دست سپاه اسلام افتاد . امّا چون او را نمىشناختند اسب و سلاح او را گرفته او را گذاشتند . القصّه ، در اين جنگ آن مقدار غنايم از اموال و سلاح و اسب در دست سپاه اسلام افتاد كه فوق آن متصوّر نبود . بعد از اين شكست ، باز فرنگيان از طرابلس و أنطاكيّه و ساير بلاد در ظلّ رايت ملك بغدوبن جمع آمده متوجّه حرب امير مودود شدند و اين نوبت نيز به توفيق الهى مجاهدان فى سبيل اللّه مردانه پيش آمدند ؛ چنانچه در حملهء اوّل ، فرنگيان روى به گريز نهاده بالاى كوه طبريّه رفته متحصّن شدند و مدّت بيست و شش روز سپاه اسلام ايشان را در آن كوه محاصره داشتند و به زخم تير جان شكاف بسيارى از ايشان را مجروح و نالان ساختند . آخر الأمر ، چون فصل زمستان رسيد و سپاه اسلام به واسطهء شدّت سرما متأذّى مىشدند ، امير