ذكر وقايع سال چهار صد و سى و يكم از رحلت خير البشر از جمله وقايع اين سال آنكه در بيستم ماه رجب سلطان مودود بن سلطان مسعود بن سلطان محمود غزنوى از دار بقا به دار فنا رحلت فرمود . و عجب آنكه ، جميع ملوك ماوراء النهر و ديالمه متعهد شده بودند كه در اين سال به مال و سپاه ، او را امداد نمايند كه دست تصرّف سلجوقيّه را از خراسان كوتاه گرداند . اتّفاقا ، از جمله اقبالهاى سلجوقيّه يكى اين بود كه مودود در اين سال از اين عالم درگذشت . و در روضة الصّفا مسطور است كه در پانزدهم ماه رجب اين سال ، مودود بن مسعود با لشكرى زياده از مور و ملخ از دار السّلطنهء غزنين به عزم تسخير ولايت خراسان بيرون آمده متوجّه آن صوب گشت . در منزل اوّل به علّت « 1 » قولنج مبتلا شده به جانب غزنين مراجعت نموده و در بيستم شهر مذكوره فوت شد و در حين مراجعت وزير خود عبد الرزّاق بن احمد ميمندى را با لشكرى انبوه به جانب سيستان فرستاد ؛ چه ، لشكر سلجوقيّه متوجّه آن بلاد شده بودند . و بعد از فوت مودود ، پسرش به جاى او بر سرير سلطنت قرار گرفت و بعد از پنج روز اركان دولت علىّ بن [ 267 ب ] مسعود را آورده با او بيعت كردند . و چون مودود در اوايل حكومت خود عمّ خود ، عبد الرّشيد ، را گرفته در قلعه‌اى كه ميانهء بست و غزنين است محبوس ساخته بود ، در اين وقت كه خبر فوت مودود انتشار يافت اتّفاقا ، وزير مودود عبد الرّزاق بن احمد ميمندى در حوالى آن قلعه رسيده بود كه اين خبر به او رسيد . او فى الحال ترك رفتن سيستان كرده به قلعه درآمد و عبد الرّشيد را از حبس بيرون آورده سپاهى كه همراه او بودند

--> ( 1 ) . علّت : بيمارى . - و .