قرار به آن دادند كه جمعى از جوانان دلير آن قبيله پيش اصفر روند و به رسم نوكرى ملازم او شوند و در خدمت او آنچنان جدّ و اهتمام به جاى آرند كه محل اعتماد او را دريابند ، تا در وقت فرصت ، او را توانند به دست آورد . القصّه ، به همين حيله جماعتى از بنى نمير پيش او رفته آنچنان خدمت لايقه كردند كه از مقرّبان اصفر شدند و اكثر اوقات با ايشان صحبت مىداشت تا آنكه روزى به رسم شكار سوار شد و آن جماعت همراه او مىبودند و انتهاز فرصت مىنمودند . و چون در شكارگاه اصفر با ايشان تنها به شكار رفت ، فرصت غنيمت دانسته او را از ميانهء شكارگاه دست و گردن بسته پيش نصر الدّوله رسانيدند . و نصر الدّوله فى الحال او را به روم فرستاد . و از جمله وقايع اين سال آنكه ، ابو كاليجار لشكرى عظيم جمع كرده به عزم تسخير ولايت آمد رفت و آن ولايت را از نوّاب و عمّال طغرل بيگ گرفته اكثر ايشان را به قتل رسانيد . طغرل بيگ چون بر حقيقت حال اطلاع يافت از رى استعداد كرده متوجّه حرب او شد . و در اين سال ، معزّ بن باديس ، صاحب افريقيهء مغرب ، لشكرى عظيم ترتيب داده از راه دريا به عزم تسخير جزايرى كه به قسطنطنيّه تعلّق داشتند فرستاد . چون به آن جزاير رسيدند ، اكثرى را مفتوح ساخته غنايم بسيار به دست آوردند . و هم در اين سال ، ميانهء المستنصر باللّه علوى و قيصر روم مبانى محبّت و مودّت استحكام يافته از سر نزاع و قتال گذشتند و از جانبين جهت يكديگر ، تحف و هداياى پادشاهانه ارسال داشته غبار فتنه را از ميانهء خود بالكليّه مرتفع ساختند . و در اين سال ، در بغداد و موصل و ساير بلاد عرب و جزيره آنچنان وبايى پيدا شد كه اكثر شهرها از مردم خالى ماندند و ادويه‌اى كه در و با نافع بودند به مرتبه‌اى كم شد كه يك اناء به دو قيراط طلا پيدا نمىشد و يك خيار به يك قيراط رسيد . و در اين سال امير ابو كاليجار وزير خود ، ابو جعفر بن ابو العروج « 1 » ، را كه ملقّب به ذى السّعادات بود مصادره نموده بعد از اخذ اموال بسيار در بند كرد و پسرش ابو الغنايم گريخته به جانب بطيحه رفت . و وزير در بند بود تا فوت شد . و بعضى مىگويند كه ابو كاليجار فرمود تا او را در بند بكشتند « 2 » . و اللّه اعلم بحقيقة الأحوال .

--> ( 1 ) . الكامل : ابو الفرج . ( 2 ) . ابن أثير شعرى از ذى السّعادات ذكر كرده است ، جهت مطالعهء متن عربى و ترجمهء فارسى آن ؛ - الكامل ، ج 16 ، ص 247 .