ذكر وقايع سال چهار صد و پنجاه و چهارم از رحلت خير البشر از جمله وقايع اين سال آنكه خليفه ، القائم بامر اللّه ، از بغداد عميد الدّوله را با خلعتهاى فاخر از جهت سلطان الب ارسلان و از براى پسرش ملكشاه فرستاده « 1 » التماس آن نمود كه : بايد سلطان الب ارسلان يكى از حجلات « 2 » عصمت را در سلك ازدواج وليعهد ، المقتدى بامر اللّه ، كشيده سلسلهء اتّحاد و اخلاص را مجدّدا به روابط قرابت و مصاهرت مستحكم گرداند . و چون عميد الدّوله التماس خليفه را به عرض رسانيد ، سلطان بىتوقّف ملتمس او را مبذول داشته سفرى خاتون را ، كه در ميانهء دختران سلطان به زيور حسن و جمال محلّى و آراسته بود ، به عقد وليعهد درآورد . و اين عقد در ظاهر نيشابور واقع شد و از جانب وليعهد ، عميد الدّوله وكيل بود و از قبل سفرى خاتون ، نظام الملك . بعد از ايجاب و قبول در مجلس ، نفايس جواهر نثار كرده شد و عميد الدّوله از سلطان رخصت مراجعت يافته متوجّه فارس گشت كه خلعت ملكشاه را به او برساند . و چون به اصفهان رسيد به ملازمت ملكشاه مشرّف گشت ؛ چه ، ملكشاه از شيراز متوجّه خدمت پدر شده بود . القصّه ، عميد الدّوله خلعت خليفه را به ملكشاه رسانيده متوجّه بغداد گشت و ملكشاه به جانب نيشابور . و از جمله وقايع اين سال آنكه سلطان الب ارسلان ، خواجه نظام الملك را با لشكرى انبوه به عزم تسخير قلعهء فضلون ، كه از مشاهير قلاع بلاد فارس بود ، فرستاد . و از كمال حصانت و متانتى كه داشت تا اين زمان صاحب آن قلعه كه فضلون « 3 » نام داشت مطلقا پاى در دايرهء اطاعت

--> ( 1 ) . ابن أثير مىنويسد : « . . . پيش از آن سلطان [ الب ارسلان ] كس فرستاده بود و از خليفه اجازت خواسته بود كه فرزند خود ملكشاه را به وليعهدى خويش برگزيند . » ( 2 ) . كذا فى المتن . ( 3 ) . فضل بن حسن كه سپهسالار بوئيان بود و در ميان ارباب تواريخ به « فضلويه » شهرت دارد . ( روضة الصّفا ، ج 4 ، -