ذكر وقايع سال دويست و سىام از رحلت خير البشر و در سال دويست و سىام از رحلت خير البشر ، عليه و آله التّحيّة من الملك الأكبر ، اهل حمص بر والى خود ، ابو المغيث موسى بن ابراهيم رافعى ، بيرون آمد . منشأ اين آن بود كه ابو مغيث يكى از اشراف آن شهر را كشته بود و كار ميانهء ايشان به جنگ رسيد . چون ابو المغيث بعد از كشته شدن جمعى كثير از ياران خود ديد كه تاب مقاومت ايشان ندارد ناچار از شهر بيرون آمده متوجّه بغداد شد . متوكّل چون بر حقيقت حال اطلاع يافت محمّد بن عدويه را به امارت آنجا تعيين نمود و شخصى از معتمدان را همراه او فرستاد كه به اهل حمص بگويد : اگر اين را به امارت خود قبول داريد از تقصيرات گذشته شما گذشتم ، و الّا غضب ما را آماده باشيد . اهل حمص از ترس متوكّل او را به امارت قبول كردند و به شهر درآوردند . امّا او ظلم بسيار مىكرد . و در تاريخ ابن كثير شامى چنين آورده كه يحيى بن اكثم ، كه منصب اقضى القضاة به او تعلّق داشت ، در اين سال معزول گشت و از وى مبلغ هشتاد هزار دينار گرفتند و اين منصب را به جعفر بن عبد الواحد ارزانى داشتند .