ذكر وقايع سال چهار صد و پنجم از رحلت خير البشر و در سال چهار صد و پنجم از رحلت خير البشر ، عليه و آله التّحيّة من الملك الأكبر ، وزير شرف الدّوله جماعتى از اتراك و مولدين را به طلب شريف مرتضى علم الهدى و نظام الحضرتين ابو الحسن الزبيبى و قاضى القضاة ابو الحسن بن ابو الثّوارب فرستاد كه بار ديگر به تجديد با شرف الدّوله بيعت كنند . چون اين خبر به القادر باللّه رسيد بسيار انديشناك شده گفت : غرض از تجديد بيعت چيزى ديگر خواهد بود ، و الّا بيعت اوّل كه منعقد شده چه قصورى دارد كه از سر نو باز بيعت بايد كرد ؟ بنابراين ، خليفه كس پيش قاضى القضاة و ساير امرا فرستاده ايشان را از حضور در مجلس وزير منع كرد ؛ و به اين سبب ميانهء شرف الدّوله و القادر باللّه عباسى كدورتى پيدا شد و بعد از رسل و رسائل باز با يكديگر صاف شدند و مردم بار ديگر با هر دو مجدّدا بيعت كردند . و در اين سال در شيراز سلطان الدّولة بن بهاء الدّوله در عين جوانى وفات يافت « 1 » . مدّت حيات او سى و دو سال و پنج ماه بود . مجملى از احوال سلطان الدّوله آن است كه در حين فوت پدرش بهاء الدّوله « 2 » در ارجان « 3 » مىبود . چون بهاء الدّوله در سنهء ثلث و اربعماية [ 403 ] هجرى در شيراز فوت شد امرا و اركان دولت او سلطان الدّوله را از ارجان آورده به جاى

--> ( 1 ) . مستوفى تاريخ مرگ ابو شجاع سلطان الدّوله را شعبان چهار صد و شانزده هجرى نوشته است ؛ - تاريخ گزيده ، ص 423 . ( 2 ) . امارت وى بيست و چهار سال طول كشيد و بيشتر اين مدّت در كشمكش با مخالفان ، عصيان سپاه ، و مقابله با تحريكات مدعيان گذشت . ولى بعد از مرگ صمصام الدّوله ( 388 ه ) به دنبال فوت دو برادر ديگرش ابو طاهر فيروز شاه ( 380 ه ) و ابو الحسين احمد ( 387 ه . ) وى از مزاحمت مدعيان خانگى نجات يافت . ( 3 ) . هر سه نسخه : اوجان . ارجان بهبهان فعلى است .