ابن كثير آورده كه بعد از فوت حاجب سعيد جماعتى از اهل حرم او جمع شده بر سر قبر او رفتند و تمام روز به گريه و نوحه گذرانيدند . چون شب به منزل خود آمدند عجوزه‌اى ، كه نوحه‌خان بود ، در خواب ديد كه شخصى ترك وضع در كمال مهابت گرزى سطبر در دست دارد از قبر سعيد بيرون آمده روى به آن پيره‌زن نوحه‌خوان آورد و آن گرز را حوالهء او نمود . آن پيره‌زن چون نيك نگاه كرد حاجب سعيد خودش بود . اضطراب بسيار كرده از خواب بيدار شده و ديگر از نوحه‌گرى توبه كرد .