رسيد و عزّ الدّوله اين معنى را فوز عظيم دانسته متوجّه گرفتن آن ولايت شد . آخر الأمر ، ابو تغلب با عزّ الدّوله قرار داد كه هرساله از ولايت موصل هزارهزار درم جهت او به بغداد مىفرستاده باشند . بنابراين ، عزّ الدّوله او را به حال خود گذاشت و ناصر الدّوله در بند مىبود تا آنكه در اين سال وفات يافت . در اين سال ، عزّ الدوله به قصد دفع عمران بن شاهين به جانب واسط رفت و چون از دفع او عاجز آمده بالضّروره مصالحه كرده بازگشت . و در همين سال ، ميانهء ابو المعالى بن سيف الدّوله و قرغويه مصالحه واقع شد و قرغويه در حلب فرمود تا خطبه به اسم ابو المعالى بن سيف الدّوله خواندند . و چون آثار شوكت و استيلاى المعزّ لدّين اللّه علوى در آن ولايات اشتهار يافت و مردم را از وى رعب و هيبت عظيم حاصل شده بود بالضّروره ابو المعالى بن سيف الدّوله فرمود تا در حلب ، حمص و حماة رؤوس منابر را به القاب المعزّ لدّين اللّه علوى مزيّن سازند و همچنين در حرمين نيز اسم خلفاى عباسى را از خطبه انداخته رؤوس منابر را به القاب خلفاى علويّه زيب و زينت دادند . و از تاريخ ابن كثير شامى چنين ظاهر مىشود كه در اين سال در مكّه خطبه به اسم المطيع باللّه عباسى و قرامطه خواندند و در حرم مدينه به نام المعزّ لدّين اللّه علوى ، امّا در بيرون مدينه ابو احمد موسوى كه نقيب النّقباى عرب بود ، نيز خطبه به اسم المطيع باللّه عباسى خواند . و از اكابر علماى شافعيه احمد بن محمّد المعروف به « ابن قطران » كه صاحب مصنّفات بود ، در اين سال وفات يافت .