ذكر وقايع سال صد و نود و هشتم از رحلت خير البشر و در سال يكصد و نود و هشتم از رحلت آن سرور ، عليه و آله التّحيّة من الملك الأكبر ، برادر طاهر ذو اليمينين ، حسن بن حسين ، از خراسان گريخته به كرمان رفت و در آنجا علم طغيان و عصيان برافراشته شروع در مخالفت كرد . مأمون بعد از اطلاع بر حال او احمد بن ابو خالد را با لشكرى انبوه به دفع او فرستاد . احمد بعد از تردّد و سعى بسيار حسن بن حسين را به دست آورده نزد مأمون آورد . مأمون بنابر عادتى كه در عفو داشت از گناه وى نيز درگذشت . و از اعيان ، فضل بن ربيع كه بعد از برامكه وزارت هارون به او تعلّق داشت ، بلكه باعث برانداختن برامكه او بود و بعد از هارون در وزارت محمّد امين مستقّل بود و چون محمّد امين كشته شد فضل بن ربيع مختفى بود ، « 1 » در اين سال وفات يافت .

--> ( 1 ) . به طورى كه ديگر مورّخين نوشته‌اند فضل بن ربيع مورد عفو مأمون قرار گرفته بود . اطلاعات مفيدى در آداب الحرب و الشجاعة ( ص 46 ) و وفيات الأعيان ( ج 3 ، ص 205 ) در مورد وى آمده است . ابو نواس در مدح او و خاندان وى گفته : عباس عباس اذا لحتدم الوغى * و الفضل فضل و الرّبيع ربيع ؛ - ديوان ، چاپ احمد عبد المجيد ، ص 463 .