مىآيد . همه توقّف نمودند تا آن شخص رسيد و بر حرّ يزيد سلام كرد . مكتوب ابن زياد به او داد ؛ مضمون آنكه : « در هر موضعى كه نامهء من به تو رسد حسين را آنجا فرود آور . و بايد كه در منزلى كه از آب و علف دور باشد او را فرود آرى . به حامل كتابت گفته‌ام كه هرچه در اين باب از تو صادر گردد معروض من گرداند . » حرّ مكتوب را مطالعه كرده به امام حسين ، عليه السّلام ، داد و گفت : از اطاعت امر امير چاره نيست . در همين منزل فرود بايد آمد تا نزد او به تقصير متهم نگردم . هرچند امام حسين از حرّ التماس نمود كه در دهى از دهات كربلا - كه نزديك به آب باشد - نزول كند ، فايده نداد و راضى نشد . چون زهير بن قين لجاج حرّ را مشاهده نمود به عرض امام حسين رسانيد كه بگذار با اين جماعت محاربه كنيم كه جنگ كردن با اين قوم آسان‌تر باشد از قتال با لشكرى كه از عقب ايشان خواهد رسيد . امام حسين ، عليه السّلام ، فرمود : اى زهير ، تو راست مىگويى اما من مكروه مىشمارم كه ابتدا به محاربه كنم . زهير گفت : بر شطّ فرات دهى است كه يك راه بيش ندارد . اگر رخصت فرمايى آنجا فرود آييم . امام فرمود : نام آن ده چيست ؟ زهير گفت : عقر . « 1 » امام فرمود : خداى سبحانه و تعالى پناه دهد از عقر . بعد از آن امام حسين با حرّ گفت : قدرى راه با ما موافقت نماى تا قدمى چند رفته نزول كنيم . چون اندك مسافتى رفتند مخالفان سر راه گرفته گفتند : تجاوز از اين مكان جايز نيست ؛ البتّه اينجا بايد فرود آمد كه فرات نزديك است . امام حسين ، عليه السّلام ، پرسيد : نام اين موضع چيست ؟ گفتند : كربلا . « 2 » امام فرمود : اين محل محنت و عنا و موضع كرب [ و ] بلا است . آنگاه فرمود : سبحان اللّه ! از غرايب حالات آنكه روزى با پدرم مرتضى على متوجّه صفّين بوديم . چون به اين موضع رسيديم پرسيد كه نام اين موضع چيست ؟ گفتند : كرب بلا . فرمود : ارادهء اللّه چنان جاريست كه جمعى از فرزندان محمّد مصطفى ، صلّى اللّه عليه و آله ، در اين مرحله نزول كنند و به ايشان رسد آنچه رسد . پس امام حسين فرمود كه رضا به قضاى الهى بايد داد . بارها را فروگيريد و خيمه‌ها را بزنيد . روز ديگر عمر سعد با چهار هزار سوار به عزم جنگ امام حسين ، عليه السّلام ، به كربلا رسيد و در برابر امام فرود آمد .

--> شمرده مىشود ؛ - معجم البلدان ، ج 8 ، ص 368 . ( 1 ) . عقر در لغت به معنى نازايى است ، و نام سه منطقه است در عراق عرب . ( 2 ) . ورود امام حسين ( ع ) به كربلا در روز دوّم محرّم سال شصت و يك هجرى بود . حضرت پس از ورود به كربلا خطبه‌اى ايراد فرمود . براى مطالعهء آن ؛ تحف العقول ، ص 174 ؛ مثير الاحزان ، ص 22 ؛ مقتل خوارزمى ، ج 2 ، ص 5 .