نمود [ ند ] و مروان ، ابو الورد بن كوثر بن زفر « 1 » را با لشكرى آراسته به دفع ايشان فرستاد . بعد از جنگ بسيار ابو الورد ، يزيد بن عبد اللّه را كشته سرش پيش مروان فرستاد و كار مروان استقامت پذيرفت . و در همين سال عبد اللّه بن معاوية بن جعفر الطّيار به هواى خلافت در ولايت كوفه ظهور كرد . تفصيل اين قضيّه [ را ] در روضة الصفا بر اين وجه ايراد نموده كه در زمان حكومت يزيد بن وليد ، عبد اللّه بن معاويه به كوفه رفت . عبد اللّه بن عمر بن عبد العزيز كه والى كوفه بود شرايط تعظيم او به جاى آورده هر روز جهت اخراجات او و متعلقاتش سيصد درم تعيين نمود . چون يزيد فوت شد و ابراهيم متصدّى امر حكومت گشت بعد از چندگاه اسمعيل بن عبد اللّه قسرى ، مرزبان ابراهيم ، نامه‌اى به كوفه آورد كه امارت آن مملكت متعلّق به او باشد . و قبايل خود را جمع آورده طلب حكومت كوفه نمود و اكثر مردم او را [ 162 الف ] اجابت نمودند ، امّا عبد اللّه بن عمر بن عبد العزيز قبول اين معنى نكرد و به خصومت پيش آمد . اسمعيل از ترس آنكه مبادا تزوير او ظاهر شود اصحاب خود را گفت : دست از قتال و جدال بازداريد كه من سفك دماء را مكروه مىدانم . در اين اثنا خبر انهزام ابراهيم به كوفه رسيد و عبد اللّه بن عمر ، عبد اللّه بن معاويه را محبوس گردانيد . طايفه‌اى از كوفيان در اين وقت با عبد اللّه بن عمر بن عبد العزيز به واسطهء آنكه عبد اللّه جمعى از رؤساى قبايل را عطاها داده بعضى را نداده بود مخالفت نموده شروع در فتنه و شرارت كردند . از آن جمله شبث بن رويم ، عثمان بن جبير ، و صفر بن نافع بودند كه به ايشان چيزى نرسيده بود . عبد اللّه عمر خود در اين وقت در حيره مىبود . چون خبر مخالفت اين جماعت به وى رسيد برادر خود ، عاصم ، را به استمالت ايشان فرستاده هريك را صدهزار درم داد تا تسكين ايشان حاصل شد . امّا چون شيعه ضعف عبد اللّه بن عمر را مشاهده كردند عبد اللّه بن معاويه را از زندان بيرون آورده با او مبايعت كردند . عبد اللّه بن معاويه به دار الاماره رفته عاصم بن عمر عبد العزيز را از آن‌جا بيرون كرد . عاصم به جانب حيره پيش برادر خود رفت . از مشاهير مردم كوفه [ كسانى ] مثل عمر بن غضبان ، اسمعيل بن عبد اللّه قسرى ، و منصور بن جمهور با عبد اللّه بيعت كردند و جماعتى كثير از مداين و قم الفيل به كوفه آمده در سلك مبايعان عبد اللّه منتظم گشتند . چون لشكر عبد اللّه بن معاويه آمادهء قتال و جدال شدند عبد اللّه با لشكرى سنگين از كوفه

--> ( 1 ) . مروان ، همراه ابو الورد ، عمرو بن وضّاح را نيز به جنگ اهالى غوطه فرستاد . اين دو همراه ده هزار نفر عازم جنگ شدند .