ذكر وقايع سال شصت و چهارم از رحلت خير البشر در اين سال عبد الملك بن مروان ، بكير بن وشاح « 1 » را از امارت خراسان معزول ساخته منصب آن را به امية بن خالد بن عبد اللّه داد . و در اين سال عبد اللّه بن عمر بن خطّاب وفايت يافت . « 2 » او در صغر سن با پدر خود از مكّه به مدينه هجرت نموده اوقات فرخنده سمات را به اداى وظايف عبادات و طاعات مصروف مىداشت و در دقايق اطاعت و متابعت حضرت رسالت پناه دقيقه‌اى نامرعى نمىگذاشت . ابن عبد البر كه از اكابر محدّثين است مىگويد كه عبد اللّه عمر ، رضىّ الله عنهما ، در آخر عمر خود مىگفت كه بر هيچ چيز از گذشتهء خود تأسف ندارم به غير از آنكه با امير المؤمنين على ، عليه السّلام ، با فئهء باغيه مقاتله نكردم . عمر او به روايت اكثر اهل سير هفتاد و هشت سال بود و به روايت مؤلّف [ تاريخ ] گزيده هشتاد و چهار سال . و هم در اين سال ابو سعيد بن مالك انصارى خدرى كه از جملهء فقها و اعيان اصحاب بود از اين عالم انتقال نمود و در غزوهء خندق و مجلس معه الرضوان شرف ملازمت حضرت نبىّ آخر الزمان ، عليه و آله التّحيّة فى كل حين و اوان ، دريافته بود . او مدّت نود و چهار سال زندگانى نمود . و هم در اين سال سلمة بن الاكوع كه در سلك شجعان اصحاب انتظام داشت در مدينه

--> ( 1 ) . در نهاية الأرب ( ج 6 ، ص 166 ) و در العبر ( ج 2 ، ص 65 ) به صورت وساج ثبت شده است . ( 2 ) . عبد اللّه عمر سه ماه بعد از فوت عبد اللّه زبير درگذشت . علّت مرگ عبد اللّه عمر را فرورفتن نيزه‌اى مسموم در پاى وى نوشته‌اند . گويند اين كار به دستور و توطئهء حجّاج بوده است .