شمر ذى الجوشن . امام فرمود : نقاب از روى خود بردار . همين‌كه روى خود را برهنه كرد ديد كه دندانهاى او بعينه مثل دندان سگ است . بعد از آن فرمود : سينهء خود را برهنه كن . سينهء خود را برهنه كرد . امام حسين فرمود : صدق جدّى رسول اللّه . يعنى : راست گفت جدّ من رسول خدا . امشب من آن حضرت را در خواب ديدم كه به من گفت : فردا اى حسين وقت نماز پيشين نزديك ما خواهى آمد و كشندهء تو بدين شكل كسى خواهد بود . و آن نشانه‌ها كه به من نمودند همه در تو موجود است ، در كار باش . در روضة الشهدا و اكثر تواريخ ديگر مسطور است كه در اين وقت امام حسين گفت : اى شمر از سينهء من برخيز كه وقت نماز است تا من روى به قبله آورم و نشسته نماز ادا كنم و چون در نماز باشم هرچه خواهى بكن . شمر از سينهء امام برخاست . آن جناب آن مقدار طاقت داشت كه روى به قبله آورده احرام نماز بست . چون به سجده رفت شمر صبر نكرده او را به شهادت رسانيد ، « 1 » إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ . « 2 » و در روضة الصفا آورده كه در جسد امام حسين سى و سه زخم تير و نيزه و سى و چهار زخم شمشير يافتند و بعضى هفتاد و دو زخم نيز گفته‌اند - چنانچه سابقا قلمى شد . بعد از شهادت امام ، عليه السّلام ، عمر سعد امر كرده كه اسبان خود را بر بدن مقدّس آن جناب راندند . يكى از آن سواران اسحاق حضرمى بود كه پيراهن از تن آن سرور كشيد و آخر پيس شد . ازار آن حضرت بجر بن كعب بيرون كرده بود . آخر الامر او را خداى تعالى به اين بلا مبتلا گردانيد كه در زمستان از دستهاى او خون و ريم روان گشتى و در تابستان هر دو دست او چون چوب خشك شدى . قطيفهء خز آن حضرت را قيس بن اشعث گرفت ، چنانچه بعد از اين به همين لقب - يعنى قيس قطيفه - شهرت يافت . نعلين امام شهيد را اسود ازدى گرفت . صاحب روضة الصفا از تاريخ [ ابن ] اعثم كوفى نقل مىكند كه مقارن قتل امام حسين غبارى سرخ پديد آمده به نوعى كه هيچ‌كس كس را نمىديد و مردم گمان بردند كه مقدّمهء عذاب است ، و بعد از ساعتى مرتفع شد . اسب امام حسين ، عليه السّلام ، بعد از قتل وى رميده به هر جانب دويدن گرفت و بعد از لحظه‌اى بازآمد و سر و پيشانى خود را به خون آن جناب آلوده ساخت و آب از ديده‌ها روان كرده رو به خيمهء امام حسين نهاد . امّا چون اهالى حرم اسب را بىامام ديدند دانستند كه امام شهيد شده . فرياد از نهاد ايشان برآمده آب حسرت از ديده‌ها مىباريدند و به درگاه حقّ سبحانه و تعالى مىناليدند .

--> ( 1 ) . در خصوص آخرين مناجات حسين بن على ( ع ) - مقتل مقرم ، ص 344 ؛ لهوف ، ص 110 ؛ سخنان حسين بن على از مدينه تا كربلا ، ص 326 . نويرى مىنويسد : سر مبارك امام ( ع ) را انس بن سنان بريد و به خولى داد ؛ - نهاية الأرب ، ج 7 ، ص 196 . ( 2 ) . بقره ، 46 و 156 .