باش و ايشان در روز قيامت از شفاعت من محروم باشند و از رحمت الهى ايشان را نصيبى نخواهد بود . اى حسين پدر و مادر و برادر تو نزديك من‌أند و به ديدار تو اشتياق تمام دارند و تو را در بهشت درجاتى است كه بىشهادت آنها را در نتوان يافت . امام حسين ، عليه السّلام ، گويد من در خواب گفتم : يا جدّا ! مرا به مراجعت دنيا هيچ احتياجى نيست . دست من بگير و با خود به قبر اندر آور . آن حضرت فرمود : اى حسين تو را از رجوع در دنيا چاره‌اى نيست ؛ تا شهادت يافته به ثوابى عظيم فايز گردى و خداى تعالى پدر و مادر و برادر و عمّ تو را و تو را بىآنكه به حشر درآرد به بهشت خواهد فرستاد . چون امام حسين از خواب بيدار شد با اندوه و ملال بسيار به خانه مراجعت فرمود و با اهل بيت صورت واقعه تقرير كرد . از شنيدن اين خواب اهل بيت و شيعيان و مواليان آن حضرت بسيار ملول و محزون شدند ، چنانچه از مشرق تا مغرب عالم پريشان‌تر از ايشان هيچ‌كس نبود . و در باطن آن جناب عزيمت مكّه راسخ گشت . بنابراين شب آينده ، نيم شب ، بر سر قبر حضرت مصطفى ، صلّى اللّه عليه و آله ، رفت و شرايط وداع به جاى آورده از آنجا در بقيع به زيارت امام حسن ، عليه السّلام ، رفت و هنگام صبح به خانه مراجعت نمود و با اهل بيت خود عازم سفر مكّه گشت . در اين اثنا محمّد بن حنفيّه به خدمت آن حضرت مبادرت نموده چنانچه لوازم اخوّت و برادرى مىباشد اظهار دلسوزى كرد و گفت : مرا نصيحتى به خاطر مىرسد ؛ اگر رخصت فرمايى عرضه دارم . امام حسين ، عليه السّلام ، فرمود : آن كدام است ؟ گفت : مصلحت آن است كه تو خود را از يزيد و بلادى كه يزيد نزديك به آن است دور اندازى و مردم را به بيعت خود دعوت كنى . اگر متابعت نمايند به سنّت جدّ خود مصطفى ، صلّى اللّه عليه و آله ، و پدر خود مرتضى ، عليه السّلام ، در ميان ايشان زندگانى كن ، و اگر تمرّد و عصيان ورزند در كنج خانهء خود بنشين و با هيچ‌كس اختلاط مفرماى . من از آن مىترسم كه تو به شهرى روى كه بعضى مردم آن شهر موافقت تو نمايند و بعضى مخالفت تو ؛ و ميان هردو طايفه نزاع و جدال شده تو در ميان ضايع و محروم گردى . امام حسين ، عليه السّلام ، فرمود : نيكو گفتى و شرايط مناصحت به جاى آوردى . اكنون چه صلاح مىبينى ؟ محمّد حنفيّه گفت : مصلحت آن است كه حالا به مكّهء معظّمه تشريف ارزانى فرمايى . اگر اهل حرم با تو بيعت كردند فهو المراد ، و الّا به جانب يمن عزيمت فرمايى كه خلق آنجا انصار جدّ بزرگوار و پدر نامدار توأند . اگر مهم آنجا تمشيت يابد فبها ، و الّا به طرف كوهپايه‌ها و جبال و شعاب ميل كن و هرروز به منزلى سر برده منتظر فرج باش . امام حسين فرمود : بنابر رأى مقرون به صواب تو عزيمت مىكنم و اهل بيت و شيعه من در اين سفر