از رسول ، صلّى اللّه عليه و آله ، پرسيدند كه : خيمه‌اى براى تو در ساقهء منى نصب كنيم ؟ فرمود : لا ، منى مناخ من سبق « 1 » . و ايضا در آن منزل و مجمع عرفان نماز چهار ركعتى را كه سيّد عرفات ، عليه الصّلوة و السّلام ، و ابو بكر صدّيق و عمر فاروق ، رضىّ اللّه عنهما ، هميشه در آن موضع در ايّام حجّ قصر فرموده و دو ركعت نماز مىگزارده‌اند و خود نيز تا آن هنگام آن طريق را مرعى داشته بود ، چهار ركعت گزارده و اهل منى و عرفات - كه عرفاء انام و معارف ايّام بودند - آن امر غير معروف را از وى منكر شمرده گفتند عثمان ارتكاب سنّت مستمرهء محمديّه بالضروره ننمود و تمام اهل كمال آن اتمام را از اسباب نقصان جاه و جلال او دانسته مذمّت كردند . گويند شاه اوليا علىّ مرتضى ، كرّم اللّه وجهه ، و عبد الرحمن بن عوف نزد وى رفته جهت را پرسيدند . وى قصّهء نصب سراپرده را از ميان رفع كرده كلام را به جواب آن منجر نساخت و قصّهء اتمام را چنين جواب گفت كه : به من رسيده كه حجّاج به من مىگويند كه نماز مقيم دو ركعت بيش نبوده زيرا كه عثمان دو ركعت نماز مىگزارد و حال آنكه او در مكّه اتخاذ اهل نموده و در طايف اموال دارد ، و همچنين است كه ايشان مىگويند . عبد الرحمن بن عوف گفت كه : تو را در اين كلام كه القا فرمودى هيچ مستمسكى واضح نيست و آنچه گفتى كه در مكّه متأهّلم ، اهل خود را هروقت خواهى از مكّه بيرون توانى برد تا مخالفت سنّت نبوى نكنى . و آنچه گفتى كه اموال در طايف دارم ميان تو و طايف سه شبانه‌روز [ راه ] است و نمودن قول غلط حجّاج به من موجب تغيير طريقهء مرضيهء محمدى و سيرهء حميدهء شيخين نيست . عثمان گفت : اين رأيى است كه مرا روى نموده « 2 » . عبد الرحمن از مجلس عثمان بيرون آمد و به منزل خويش مراجعت كرد . ابن مسعود گفت : خلافت موجب شرّ و فتنه است . من هم متابعة للأمر اتمام نماز نمودم . عبد الرحمن گفت : من با اصحاب خود دو ركعت نماز گزاردهم و امّا بعد از اين دفعا للمخالفة چهار ركعت گزاردم . بالجمله طعنى كه طاعنان در شأن عثمان كرده‌اند از جهت اين دو امر بود كه خلاف سنّت پيغمبر از وى صادر شده . و در اين سال از قبيلهء جهنى زنى را نزد عثمان آوردند كه بعد از عقد و نكاح و خلوت صحيحه به مدّت شش ماه فرزند آورد . امير المؤمنين عثمان حكم فرمود به رجم او . علىّ مرتضى بعد از وقوف بر آن به مجلس خلافت آمد و فرمود : يا امير المؤمنين اگر تأمّلى در اين

--> ( 1 ) . نه ، منى اقامتگاه كسانى است كه از پيش آمده‌اند . - و . ( 2 ) . در مورد اين كار عثمان - تاريخ طبرى ، ج 5 ، ص 2113 و 2139 ؛ ألكامل ، ج 3 ، ص 167 ، ناسخ التواريخ ، ج 2 از كتاب دوّم ، ص 441 .