قاضى احمد تتوى / آصف خان قزوينى

7

تاريخ الفي ( فارسى )

آثار الصناديد : تأليف جواد الدوله عارف جنگ ( قرن سيزدهم هجرى قمرى ) در احوال شهر دهلى و تراجم احوال علما و عرفا و گزارش مزارات معروف آن شهر . اين كتاب دوبار به چاپ سنگى رسيده ، بار نخست سال 847 م . در دهلى و بار دوم سال 1904 م . در كانپور . طبقات اكبرى : تأليف خواجه نظام الدّين احمد بن خواجه مقيم هروى ( 1002 ه . ق . ) . اين كتاب در سه جلد متضمّن تاريخ هندوستان است از امير ناصر الدين سبكتكين تا آخر سال سى و هشتم سلطنت اكبر شاه ( 1000 ه . ق . ) اين سه جلد در سالهاى 1927 ، 1931 ، و 1935 م . در كلكته به چاپ رسيده است . آيين اكبرى : تأليف شيخ ابو الفضل ناگورى در اوضاع جغرافيايى هند و شرح كشوردارى امپراتورى وسيع شاه گوركانى كه در سال 1006 ه . ق . برابر با سال 44 الهى به دستور اكبر شاه تأليف شده است . اين كتاب ، كه مىتوان آن را جلد چهارم اكبرنامه يا متمّم آن دانست ، در سال 1877 م . در سلسلهء هنديه ، به قطع وزيرى ، نستعليق سنگى ، و در سال 1882 م . در كانپور به قطع رحلى بزرگ ، نستعليق سنگى ، در سه جلد به طبع رسيده « 1 » و مير سيّد احمد خان دهلوى تكمله‌اى بر تراجم مذكور در هامش كتاب افزوده ، و نيز براى شعرايى كه « به سعادت كورنش شاهنشاهى مستسعد نگشته » و فقط رابطهء شعرى با دربار اكبر داشته‌اند و ابو الفضل مبارك تنها به ذكر نامشان پرداخته ، شرح حال نگاشته و در دنبال تراجم متن آورده است . « 2 » أسرار الأخيار يا تاريخ حسن : تأليف پير غلام حسن كهويهامى كشميرى . اين اثر تاريخ كشمير است در سه مجلّد كه در 1961 م . در سرينگر چاپ شده است . بدايع الوقايع : تأليف محمود واصفى هروى ( نيمهء اوّل قرن دهم هجرى قمرى ) تاريخ اجتماعى بسيار مهمّى است راجع به وقايع تاريخى عهد شيبانى خان و ساير اولاد ابو الخير خان اوزبك . پادشاهنامه : تأليف عبد الحميد لاهورى ( قرن يازدهم هجرى قمرى ) مشتمل بر وقايع و سوانح دوران سلطنت شاهجهان ، پادشاه گوركانى ، در سه مجلّد كه در 1768 و 1867 م . به چاپ رسيده است . پادشاهنامه : تأليف محمد امين قزوينى ( 1057 ه . ق . ) متضمّن وقايع دهسالهء اوّل سلطنت شاهجهان گوركانى . تاريخ ابراهيمى يا تاريخ همايونى : تأليف ابراهيم بن جرير ( 957 ه . ق . ) تاريخ عمومى است از آدم ابو البشر تا وقايع سال 956 ه . ق .

--> ( 1 ) . اين سه جلد توسط نگارنده تصحيح مجدّد شده و آمادهء چاپ است . ( 2 ) . احمد گلچين معانى ، پيشين ، ج 2 ، ص 436 .