شعر هم مىسروده‌اند ، اختصاص يافته است . از جملهء كتابهايى كه در آخرهاى عهد تيمورى در ذكر طبقات مختلفى از شاعران تأليف شده بود كتاب مجالس النفائس مير على شيرنوايى ( م 906 ه ) بتركى جغتايى است « 1 » كه بسال 896 تأليف نمود . ازين كتاب نفيس و پربها چند سال بعد از مرگ مؤلف آن ترجمه‌ها و تكمله‌هايى فراهم آمد كه از جملهء آنهاست : لطائف‌نامه از سلطان محمد فخرى هروى كه پيرامون سالهاى 927 - 928 با افزايشهايى به فارسى سليس ترجمه شد ، و اين فخرى هروى كه شرح حال و اثرهايش را جداگانه خواهيد ديد كتاب ديگرى باسم جواهر العجايب در بيان حال بيست و پنج تن از زنان شاعر و كتابى بنام روضة السلاطين در ذكر پادشاهانى كه شعر مىسروده‌اند تأليف كرد ، بشرح حالش مراجعه كنيد . ترجمهء حكيم شاه محمد قزوينى كه در سال 927 بنام سلطان عثمانى ( سلطان سليمان اول ) آغاز كرده و بسال 929 بپايان رسانيده است . وى نيز ترجمهء خود را با نقصانها و افزايشهايى در مجالس النفائس انجام داده است . بترجمهء حالش بنگريد . ترجمهء ديگرى از مجالس النفائس باسم بقيهء نقيه از شيخ‌زادهء فايض نيمردانى بسال 961 ه صورت گرفته است كه بطبع نرسيد و نسخه‌يى از آن نزد مرحوم سيد محمد طاهرى شهاب ساروى از شاعران معاصر ما موجود بود و آقاى احمد گلچين معانى شرح آن را در كتاب خود بنام تاريخ تذكره‌هاى فارسى ( ج 2 ص 123 - 125 ) آورده است . قاضى مير احمد قمى از نويسندگان مشهور اواخر سدهء دهم بجز كتاب خلاصة التواريخ خود سه كتاب معروف در ذكر سخنوران و هنروران فراهم آورده است بنامهاى : مجمع الخيار ، مجمع الشعرا ، گلستان هنر . شرح حال او بعد

--> ( 1 ) - بنگريد به همين كتاب ، ج 4 ، چاپ چهارم ، تهران 1366 ، ص 385 و شرح حال امير على شيرنوائى ( فدايى ) را هم در آن جلد از ص 382 ببعد مىبينيد .