قصيدهء او كه نقل مىكنم نخستين از هر حيث نماينده شيوهء خاص اوست و سه قصيدهء ديگر لهجهء سخنوران پيشين دارد ، و بهرحال شاپور شاعر استاديست كه بسنت خانوادگى تربيت ادبى كافى يافته و با اثرهاى مشهور استادان سخن ، چنان كه از قديم معمول بود ، آشنا شده بود و چون شاعرى آغاز كرد از اين آشنايى كسبى براى تأييد و تحكيم استعداد فطرى بهره برگرفت و ازين راه بخلق اثرهاى زيبا دست يافت . شاپور شاعرى پركار بود . هنوز بيست و اندى از سالهاى حياتش سپرى نشده بود كه بقول معاصر و دوستش تقى الدين اوحدى ديوانى نزديك بده هزار بيت فراهم آورده بود و بعد از آن هم از كوشش در كار شاعرى باز نايستاد چنان كه ديوانش از پانزده‌هزار بيت درگذشت . از آن نسخه‌هايى در كتابخانه‌هاى ايران و انيران موجودست و از آن جمله است نسخهء موجود در كتابخانهء ملى پاريس بشمارهء 756 . Supp كه ملاحظه شد و دو نسخه بشماره‌هاى 3324 . Or و 7816 . Add در كتابخانهء موزهء بريتانيا و نسخهء كتابخانهء ملى ملك در تهران بشمارهء 4855 و نسخهء موجود در كتابخانهء مجلس شورى و جز آنها . نسخهء كتابخانه ملى پاريس كه خوانده‌ام بيشتر از 3500 بيت قصيده و غزل و مثنوى ( خسرو و شيرين ) و قطعه و رباعى دارد . قصيده‌ها و ترجيعات و تركيبات وى بيشتر در مدح امامان شيعه است . از ويژگيهاى اين سخنور پركار شيرين‌زبان آن بود كه با همه زبان - آورى بسيار كم سخن مىگفت و بقول صادقى كتابدار در مجمع الخواص بميل خود سخن آغاز نمىنمود مگر آنكه از او بپرسند و او پاسخ گويد و از سخنان بيهوده كه به نتيجه نينجامد سخت پرهيز داشت . نكتهء ديگر در زندگى او آنكه وى اقامت در هند را به قصد مداحى اختيار نكرد و به همين جهت قصيده‌هايش بيشتر در ستايش امامانست و او هر دو سفر خود را بهندوستان بآهنگ بازرگانى انجام داد و ازين راه ثروت اندوخت و به همين سبب هم در صف ملازمان پادشاه يا پادشاهزادگان درنيامد ، در لاهور اقامت گزيد و همانجا بتجارت اشتغال داشت و ملازمتش بانواب