بسوداى خرام آن دلاراى * تذروان را دهد صد بوسه بر پاى چو خسرو را از آن معنى خبر شد * ز خون ديده‌اش رخساره تر شد چو شمع آتش علم برزد ز جانش * ز غيرت سوخت مغز استخوانش پر از دود از تف دل شد دماغش * عجب نيلوفرى سرزد ز باغش ز دل مرغ نشاطش كرد پرواز * روانى كوهكن را داد آواز چو آمد كوهكن خسرو برآشفت * زبان بگشاد و از روى غضب گفت كه با عشقت چرا بود آشنايى * بگفت از حكم و تقدير خدايى بگفتا كيستى دل داده از دست * بگفتا عاشقى ديوانه و مست بگفتا جان نخواهى از لبش برد * بگفت از آب حيوان كس كجا مرد بگفتا بهر جانت در كمين است * بگفتا در تنم جان بهر اينست بگفت ار جان خود با خويش دارى * بگفتا جان دهم در جان‌سپارى بگفتا گر بتيغت سر ربايد * بگفتا سركشى از من نيايد بگفتا گر نهد بر ديده‌ات پاى * بگفت از مردمان خالى كنم جاى بگفتا دشمن جان و دلت اوست * بگفتا زآن‌چه غم مىدارمش دوست بگفتا گر سرت بندد بفتراك * بگفتا بگذرانم سر ز افلاك بگفتا از رقيبانى پريشان * بگفتا خواهم از حق مرگ ايشان بگفتا مرگ از هجر حبيب است * بگفتا زآن بتر وصل رقيب است بگفتا با تو زلفش در چه سازست * بگفت افسانهء دور و درازست بگفت از شمع آن رخسار شو دور * بگفتا چون كند پروانه بىنور بگفتا شمع رخسارت برافروخت * بگفتا بايدم پروانه‌وش سوخت بگفت از عشق جانت در زوالست * بگفت اين بس كه عشقم را كمالست بگفتا زلف او زنجير سوداست * من ديوانه را گفتا چه پرواست بگفتا خواهى از سوداى او مرد * ترا گفتا چرا بايد غمم خورد بگفت انديشهء آزار خود كن * بگفتا رو تو فكر كار خود كن ازو خسرو دل و جان در شكايت * بنوعى ديگر آمد در حكايت كز آن قامت بجز غم حاصلت نيست * برى زين نخل جز بار دلت نيست