59 - شرف الدّين رامى « 1 » ملك الشعراء مولانا شرف الدين حسن بن محمّد تبريزى معروف به « شرف الدين رامى » از شاعران و نويسندگان معروف قرن هشتم هجريست . زندگانى وى بيشتر در خدمت آل جلاير گذشت و از آن خاندان بدربار سلطان معزّ الدين ابو الفتح اويس بهادر خان ( 757 - 776 ه ) پسر شيخ حسن ايلكانى اختصاص داشت و سپس بشاه منصور آخرين پادشاه آل مظفّر ( م 795 ه ) پيوست و ملك الشعراء او شد و گذشته ازين دو پادشاه بعض رجال عهد خود و از آن جمله فخر الدين محمد ماسترى « 2 » وزير شروان را نيز مدح مىگفته است . شرف الدين رامى در شعر باسم خود يعنى « شرف » تخلص مىكرد و در

--> ( 1 ) - دربارهء او رجوع شود به : * تذكرة الشعراء دولتشاه سمرقندى چاپ تهران ص 344 * كشف الظنون حاج خليفه بند 198 * دانشمندان آذربايجان ، مرحوم محمد على تربيت ، تهران 1314 شمسى ص 189 - 191 * مقدمهء كتاب انيس العشاق ( چاپ تهران 1325 شمسى ) از مرحوم عباس اقبال آشتيانى * گنجينهء سخن ، از مؤلف اين كتاب ، ج 4 چاپ اول 1350 شمسى ص 328 - 329 * فهرست نسخ خطى فارسى كتابخانهء مجلس شوراى ملى ج 3 ص 123 - 124 * فهرست كتابخانهء مدرسهء عالى سپهسالار ج 2 ص 437 - 438 * فهرست كتب خطى كتابخانهء آستان قدس رضوى جلد هفتم ( 1 ) ص 211 ( 2 ) - ماسترى نسبتى است به « ماستر » از قراء فراهان . فخر الدين ماسترى كه در تاريخ گمنام مانده در عهد خود ممدوح عده‌يى از شاعران و مشوق آنان بوده است .