35 - وصّاف الحضرة « 1 » اديب شهاب الدين ( يا : شرف الدّين ) عبد اللّه بن عزّ الدين فضل اللّه شيرازى ملقّب به « وصّاف الحضرة » و متخلّص به « شرف » و مشهور به « وصّاف » از ادبا و مورّخان و شاعران معروف قرن هفتم و هشتم هجرى است . پدرش عزّ الدين فضل اللّه كه در قحط فارس بسال 698 درگذشت از عمّال دولتى ايلخانان در فارس بود و او همانست كه با « شرف الدين فضل اللّه قزوينى » سابق الذّكر چنان كه ديده‌ايم اشتباه شده است . پسر عزّ الدين فضل اللّه يعنى شهاب الدين يا شرف الدين در حدود سال 663 هجرى در شيراز ولادت يافت و تحصيلات خود را در همان مركز بزرگ ادبى بپايان برد و سپس مانند پدر در شمار عمّال ديوانى دولت ايلخانان در فارس درآمد و از خواصّ خواجه صدر الدّين احمد خالدى زنجانى نايب امير طغاجار حاكم فارس گرديد و اين مرد بزرگ كه سرانجام وزارت گيخاتو خان يافت بر شهاب الدين عبد اللّه حقوق خدمت داشته و اديب شهاب الدين نيز او را مدايح بسيار گفته و علاوه‌برآن با خاندان رشيد الدين فضل اللّه وزير نيز ارتباط يافته و مغمور لطف و احسان خواجهء بزرگ رشيد الدين قرار گرفته بود .

--> ( 1 ) - دربارهء او رجوع شود به : * حبيب السير چاپ تهران ج 3 ص 197 * موارد مختلف از كتاب تاريخ وصاف * تاريخ مفصل ايران ( عهد مغول ) ، عباس اقبال ، چاپ دوم ، ص 486 - 487 * سبك‌شناسى ، مرحوم بهار ، ج 2 چاپ دوم ، تهران 1337 ، ص 99 - 103 * گنجينهء سخن ، چاپ دوم ، ج 1 ص 99 و ج 4 ص 239 - 240 * از سعدى تا جامى ( ترجمه از ج 3 تاريخ ادبيات تأليف ادوارد برون ) چاپ دوم ص 92 - 94 و غيره .