تئاتر در فاصله بين دو جنگ جهانى تحوّلى عميق يافت ، اگرچه امروز تئاتر به كارى تجارتى در جامعه مبدل شده است ، كسانى بوده‌اند كه براى احياى هنر دراماتيك سخت كوشيده‌اند . در دوره بين دو جنگ ، چهار درام‌نويس سرآمد ديگران بودند : ژيرودو ، سالاكرو ( 1889 ) كوكتو و آنوئى ( 1910 ) پس از جنگ جهانى دوم نيز ادبيات فرانسه درخشندگى خود را حفظ كرد ، از لحاظ اهميت و نفوذ فكرى سارتر ، از نمايندگان برجسته فلسفه اگزيستانسياليسم ( اصالت وجود انسان ) - در درجه اول قرار دارد ، كه تئاتر و رمان را براى تبليغ اين فلسفه به‌كار گرفت . و نيز بايد از « آ . كامو » ياد كرد كه او را وجدان نسل جوانتر فرانسه لقب داده‌اند . » « 1 » رشد دانش پزشكى در اروپا علم پزشكى در يونان باستان پزشكى يعنى علم و فن شناختن بيماريها ، درمان آنها ، و جلوگيرى از بروز آنها . - اين علم ، چنان كه قبلا نيز اشاره كرديم ، چون در ايام قديم ، بشر ، به كشف ميكرب توفيق نيافته بود علت حقيقى بروز بيماريها به كلى بر انسان مجهول بود ، و غالبا علل بيماريها را عوامل مرموزى مىشمردند و به سحر و جادو متوسّل مىشدند ، در عين‌حال در همان ايام استفاده از بعضى گياهان براى معالجهء بيماران نيز معمول بود و هرگاه دعا و طلسم و گياهان دارويى ، مؤثر نمىافتاد به جادوگران رجوع مىكردند . مدارك باستان‌شناسى نشان مىدهد كه از چندين هزار سال قبل از ميلاد حرفهء پزشكى نزد سومريان و بابليها وجود داشته و در قوانين حمورابى مقرراتى در اين باب آمده است . يونانيان از عهد ارسطو به بعد به تدريج علم طب را از منجلاب انديشه‌هاى خرافى بيرون كشيدند و از راه مشاهده و تجربه و به همّت ابقراط و جالينوس ، اين دانش ، بر پايه‌ها و مبانى علمى قرار گرفت . جالينوس براى نخستين‌بار تشريح را معمول كرد ، در ايران نيز از عهد ساسانيان به‌بعد طب يونانى كمابيش مورد توجه قرار گرفت و اطباى يونانى و سريانى به معالجهء بيماران پرداختند . در قرن پنجم ميلادى نسطوريها كه از خاك روم رانده شده بودند در ايران اقامت گزيدند و به تدريس طب پرداختند و مدرسه جندىشاپور ، مشهورترين مدارس آن ايام است .

--> ( 1 ) . دايرة المعارف فارسى جلد دوم ، پيشين ، ص 1860 - 1861