نمونه‌يى چند از آثار منظوم و منثور معاصرين ايران ، و تنى چند از خدمتگزاران فرهنگى دوران اخير را بشناسيم دكتر غلامحسين يوسفى مىنويسد : « در مجلس يادبود رشيد الدين فضل اللّه « 1 » در ضمن سخنان آقاى وزير علوم شنيدم : « جدا جاى تأسف است كه دانشجويان پزشكى ما گاه حتى اسامى اين قبيل پزشكان يا آثار آنها را نمىدانند و حال آن‌كه روزى ربع رشيدى و قبل از آن دانشگاه جندى شاپور بزرگترين مراجع پزشكى دنيا بودند . » بىگمان ايشان توجه دارند كه اگر آمارى دقيق فراهم آوريم از ميان هر هزار تن دانشجوى دانشكدهء علوم نيز عده‌اى را مىتوان يافت كه ابو ريحان و آثار او را نمىشناسند . جمعى از تحصيل كردگان ما هستند كه حتى خلاصه‌اى از شاهنامه را نخوانده‌اند و با تاريخ ايران آشنا نيستند ؛ و از همه بيشتر ، در ميان درس‌خواندگان ما تعداد كسانى است كه به زبان مادرى خود نه درست سخن مىگويند و نه درست مىنويسند ، در نتيجه كمتر كسى از افكار و بيانات انان سر درمىآورد . جلوتر برويم در ميان متصديان امور مختلف نيز عده‌اى كه ايران و مسائل ايران را چنان‌كه بايد بشناسند ، به حدّ نياز نيستند . وقتى كسانى كه در دانشگاه درس خوانده‌اند يا مىخوانند چنين باشند ، تكليف دانش‌آموزان مدارس ابتدايى و متوسطه روشن است . بسيارى از اين بىخبريها از همان مراحل پيشين سرچشمه مىگيرد . بايد انصاف داد كه با وجود تعداد روزافزون مدارس و شاگردان ، جوانان ايران‌شناس فراوان پرورده نمىشوند . بنده به كلمهء « ايران‌شناس »

--> ( 1 ) . دانشگاه تهران و دانشگاه تبريز ، 12 - 16 آبان 1348 .