آنها در زير اين سقف مىنشينند و براى اينكه گرم شوند دست در كمر يكديگر مىافكنند و به‌هم مىچسبند . . . چون آفتاب از زير ابرها سر بيرون مىكند . . . و جنگل خشك مىشود ، آنان نيز از پناهگاهشان بيرون مىخزند و به جمع كردن ميوه و فندق و كندن ريشه‌ها و دزديدن تخم پرندگان مىپردازند . و سپس مىنويسد كه : گوشت براى انسان غذاى بسيار لذيذى است ولى دست يافتن به شكار كار آسانى نيست ، زيرا انسان ابتدايى با سنگ و چوب قادر نيست كه شكار خوبى به دست آورد ، بنابراين ، به فكر مىپردازد و به يارى انديشه و تفكر وسايلى براى در دام افكندن شكار اختراع مىكند . غار يكى از پناهگاههاى انسان اوليه است . دهانهء غار را مىتواند با سنگ و خس و خاشاك ببندد و از ورود حيوانات درنده و يا همجنسان خود جلوگيرى كند ، زيرا آدميان آن روز يكديگر را شكار مىكردند و از خوردن گوشت هم لذت مىبردند ، زيرا گوشت آدمى از گوشت هرجانور ديگر لذيذتر است و آسان‌تر به دست مىآيد . آدميان آن روزگار بتدريج با ساختن افزارهاى دفاعى جرأت و جسارت بيشترى كسب كردند ، از سنگ سخت شكننده‌اى آتشزنه مىساختند و با آن نيزه درست مىكردند ، شاخهء درختان را مى - تراشيدند ، صاف مىكردند و نوكش را تيز مىنمودند و به يارى اين وسايل به شكار حيوانات مىپرداختند . قد انسانهاى آن دوره از 160 سانتيمتر تجاوز نمىكرد ، كلهء بزرگ ، سينهء برآمده ، پيشانى كوتاه ، دست و پاى بزرگ و نازيبا ، بازوانى دراز و ساقهاى كوتاه داشتند و با اين جثهء كوچك به كمك تدبير و افزارهايى كه براى خود ساخته بودند ، به شكار حيوانات بزرگ توفيق مىيافتند . اخيرا باستان‌شناسان شوروى در غار « كاپووا » واقع در قسمت جنوبى « اورال » به