سوگوارى برپا كرد و روى گور او را با رختهاى شاهانه و زرينه ابزار كه از تاراج تيكران به دست آورده بود پوشانيد و آتش را با دست خود برافروخته و به همدستى خويشان و كسان آن مرده‌بويهاى خوش بر آن ريخت و او را همدست خود و هم‌پيمان روميان شمرده دستور داد بناى پرارجى به نام يادگار از او برپا نمايند . در آنجا هم از گنجينه‌زار بنيوس زر و سيم بسيارى به دست آمد . نيز مقدار گزافى گندم كه كمتر از سه مليون پيمانه نبود به دست آمد كه بدينسان هم آذوقه براى سپاهيان پيدا شده و هم او نيازمند نشد خرج لشكركشى را از گنجينه جمهورى بخواهد . پس از اينها فرستادگانى از پادشاه اشكانى براى لوكولوس رسيد كه خواستار شده بود با او پيمان دوستى ببندد . لوكولوس آنان را پذيرفته و در بازگشت فرستادگانى را از پيش خود همراه آنان ساخت و اينان در آنجا چنين دريافتند كه پادشاه اشكانى دودل است و در همان حال نهانى با تيكران نيز رابطه دارد كه مىخواهد در جنگ هم‌دست او باشد . با اين شرط كه تيكران ميزوپوتاميا ( بين النهرين ) را به او واگزار كند . لوكولوس همين‌كه اين دانست مىخواست مثرادات و تيكران را دو دشمن سركوفته شده پندارد و لشكر به سرزمين اشكانيان ببرد و چنين مىانگاشت كه نتيجه گرانبهايى از آن كار خواهد برداشت زيرا بدانسان كه پهلوان‌بازى در يك تلاش چندين حريف راه برمىاندازد او هم در يك لشكركشى سه پادشاه را يكى پس از ديگرى برانداخته و نام او در جهان به اندازه سه پادشاهى بزرگ روى زمين مشهور خواهد شد اين بود كه كس نزد سورناتيوس و همراهان او در پونتوس فرستاده فرمان داد كه سپاه را از آنجا آورده در بيرون گوردينى به او بپيوندند . سپاهيان در آنجا كه پيش از آن در ستوه بودند و سخت گله مىنمودند از شنيدن چنين فرمانى آشكارا به اعتراض برخاستند چندان كه پند يا زور هيچ كدام اثرى نبخشيده و كار به آنجا رسيد كه داد زده مىگفتند كه ما در پونتوس نمانده از اينجا بيرون خواهيم رفت . چون اين خبر به سپاهيان گرد سر خود لوكولوس رسيد آنان كه از پيش از آن در سايه پيدا كردن توانگرى از جنگ گريزان و سخت خواستار آسايش گرديده بودند از اين خبر بيشتر تغيير حال دادند و بر آن سپاهيان و دليرى ايشان آفرين خوانده بر آن سر شدند كه خودشان هم چنان اعتراضى بنمايند و حق خود مىدانستند كه پس از آن همه فرسودگيها مدتى آرام و آسوده باشند .