در اقطار جهان سفر كنند . نيوشگان از اين قواعد سخت معاف بودند ، ميتوانستند بمشاغل و پيشه‌هاى عادى خود بپردازند و گوشت نيز بخورند ، به شرط آنكه به دست خويش حيوانرا بيجان نكرده باشند . زن گرفتن نيز براى آنها مباح بود . بايستى بطريق اخلاقى زندگانى كرده ، بكوشند ، كه به دنيا دلبستگى زياد پيدا نكنند . از واجبات طبقه نيوشگان آن بود ، كه نذر كنند غذاى گزيدگانرا فراهم آورند و گياهى را ، كه گزيدگان غذاى خود ميساختند و از چيدن ممنوع بودند ، بچينند و در حضور آنها زانو زده تقديم كنند . در عوض گزيدگان دعا ميكردند ، كه خداوند گناهى را ، كه از چيدن گياه بر نيوشگان وارد شده ، ببخشايد « 1 » . پرداخت زكات و گرفتن روزه و گزاردن نماز تكليف عمومى بود و همه طبقات را شامل ميشد . هر ماه هفت روز روزه ميگرفتند و در بيست و چهار ساعت چهار دفعه نماز ميخواندند . پيش از شروع نماز با آب وضو مىگرفتند . در صورت فقدان آب با خاك و چيزهاى ديگر تيمم ميكردند و در نماز 12 مرتبه به سجده ميافتادند . نيوشگان يكشنبه را و برگزيدگان دوشنبه را مقدس ميشمردند ، چه مانويان هفته را پذيرفته بودند « 2 » . صدقه دادن واجب بود ، ولى مانويه از دادن آب و نان بكفار خوددارى ميكردند ، زيرا كه اينعمل را موجب پليد شدن ذرات نور ، كه مستور در آب و نان است مىدانستند ، اما از دادن لباس و پول و چيز ديگر ، كه از ذرات نور خالى است ، مضايقه نمىكردند . دعوت مانى از آغاز پيشرفتى عظيم داشت . در بابل و در نزد ايرانيان مقبول افتاد . بنابر مندرجات كفلايه كه در فوق ذكر شد « 3 » ، گويا مانى در زمان اردشير بابكان مورد توجه پسرش شاهپور بوده است . بنابروايات ديگر نخست دو تن از

--> ( 1 ) - مقايسه شود آندرآس - هنينگ ، 2 ، ص 296 و بعد . ( 2 ) - اطلاعاتى درباره تقويم مانوى در كتاب هنينگ موسوم به Henochbuch ص 32 و ما بعد ذكر شده است . اسامى روزهاى هفته به زبان سغدى در كتاب ديگر همين مولف موسوم بكتاب دعا و اعتراف ، ص 85 مذكور است . ( 3 ) - ص 206 ؛ شميدت - پولوتسكى ، كشف آثار مانوى ، ص 47 و بعد .