را ميفشرد ؛ ديگرى موسوم به آتروخش « 1 » مواظب آتش بود و با زئوتر در خواندن دعا همراهى ميكرد ؛ ديگرى بنام فربرتر « 2 » هيزم ميآورد و بر آتش مينهاد ؛ ديگرى ملقب ابرت « 3 » آب ميآورد . ديگرى بنام آس‌نتر « 4 » هوم را صاف ميكرد ، ديگرى باسم رئيث‌وشكر « 5 » هوم را با شير ميآميخت « 6 » ؛ شخص هفتم ، كه سروش اورز « 7 » ( سروشاورز ) نام داشت . مراقبت اعمال سايرين بود و بعلاوه تكاليفى هم در خارج معبد داشت ، زيرا كه بايستى مواظب انتظامات روحانى باشد . در آتشكده‌ها روحانيون ادعيه مقرر پنج‌گانه روز و تمام اعمال مذهبى را بجا ميآوردند ، خصوصا هنگام اعياد ششگانه سال ، كه گاهان‌بار ( گاهنبار ، گهنبار ) ناميده ميشد و در فصول معين انجام ميگرديد ، جشن جنبه باشكوهى ميگرفت . اشخاصى ، كه در زمره روحانيون نبودند ، همچنين در آتشكده‌ها را داشتند و مكلف بودند به آن مقام رفته دعاى آتش نيايشن « نيايش آتش » را بخوانند « 8 » . مردم معتقد بودند ، كه هر كس در روز سه بار بآتشكده برود و دعاى آتش نيايش را بخواند ، صاحب ثروت و فضيلت مىشود « 9 » . منظره اطاقهاى تاريك ، كه آتش در آتشدان افروخته بود و آلات فلزى در پهلوى آتش ميدرخشيد و ظرفها و هاونها و انبرها و برسمدان ( آلتى به شكل هلال ماهرو ، براى نگاهدارى برسم ) در آنجا قرار داشت و آواز

--> ( 1 ) - atravakhsh ( 2 ) - Fraberetar ( 3 ) - aberet ( 4 ) - asnatar ( 5 ) - raethwishkara ( 6 ) - هوم مخلوطى است از شير و عصاره گياه موسوم به هذانئىپتا hadhanaepata و براى نوشيدن به موجودات الهى نثار ميشده است . قربانى را ميزد myazda مىناميدند و ظاهرا عبارت بود از گوشت و چربى يا كره . ( 7 ) - Sraoshavarez ( 8 ) - نيايش پنجم از اوستاى كنونى . ( 9 ) - پند نامگ‌ى زردشت ( مجله شرقى وين 20 ) ، بند 36 .