پاشنهء پا در افراد ايرانى باشد و گفته‌اند كه در موردى دربارهء محكوم واحدى 2000 چوب خرد شده يعنى 6000 ضربه وارد شده بود . در اين قبيل فرصت‌هاست كه فراش موقع مناسبى براى مداخل پيدا مىكند ، به اين معنى كه به اندازه‌اى كه از محكوم وعدهء رشوه يافته باشد ، ضربات را ملايم‌تر مىنوازد . در مورد قتل - نفس اصل قصاص ، چشم در مقابل چشم و دندان در ازاى دندان نيك جارى است و منسوبان مقتول حق دارند بازداشت قاتل را تقاضا نموده به هر نحوى كه طالب باشند جان او را بگيرند . در پاييز 1888 چنين اتفاق افتاد كه عده‌اى از افراد ذكور خانوادهء شاهى با زور داخل محوطهء وزارت جنگ شدند در همانجائى كه قاتل يكى از منسوبان آنها دربند بود و با اسلحهء خود او را تكه‌وپاره كردند و جسدش را در بنزين سوزاندند ، اما عملا اين طرز مجازات كاملا ناياب شده است مگر در ميان ايلات بومى جنوب كه قصاص خون نسل اندر نسل در ميان ايشان باقى بوده است و گاهى نيز به از بين رفتن تمام افراد يك خانواده منجر مىشود . در موارد عادى گناهكار به نزديك‌ترين پناهگاه فرار مىكند و از همانجا گفتگو براى خلاصى او آغاز مىشود و منسوبان مقتول شرايط رهائى او را از چنگ انتقام خصوصى در ميان مىنهند و ارتكاب بيشتر جرايمى كه نسبت به افراد واقع مىشود ، از اين طريق جبران مىگردد . زندان‌ها - سبك و ترتيب زندانى كردن در ايران عملا با طرز كار ما همان اندازه فرق دارد كه مجازاتهاى آنها و ما باهم متفاوت است . در آنجا مجازات - حبس تمام عمر نيست و حتى حبس چندين ساله هم سابقه ندارد و اعمال شاقه جزء محكوميت‌ها بشمار نمىرود و بازداشت طولانى هم بسيار نادر است . معمولا در آغاز هر سال زندانها را تخليه مىكنند و هروقت حاكم جديدى مستقر مىشود غالبا زندان‌هائى را كه سلف او پر كرده بود خالى مىكند و فقط شايد از لحاظ ترساندن مردم و اقدام احتياطى اعدام يكى دو نفر را فرمان مىدهد . براى زنان بازداشتگاه جداگانه اصلا وجود ندارد ، زنها و همچنين افراد والامقام در خانهء مجتهد توقيف مىشوند .