مقدمه‌ى ديودور سيسيلى بر كتاب خويش برگرفته از كتاب اوّل ، بندهاى 1 - 5 1 . سزاوار است بشريت ، كسانى را كه به بررسى عميق تاريخ جهان پرداخته ، با آثار خويش سعى كرده‌اند در سعادت همگانى سهمى داشته باشند ، مورد تقدير و قدردانى قرار دهد . آنان با پرداختن به آموزشى كارآمد ، گران‌بهاترين تجربيات رويدادهاى بشرى را در اختيار خواننده قرار داده‌اند ، بىآن‌كه از آموزش آن چشم‌داشتى داشته باشند ؛ زيرا تجربه‌اى كه شخص ، خود كسب مىكند چيزى جز ثمره‌ى بسيارى از مرارت‌ها و رنج‌ها نيست . باتجربه‌ترين قهرمان كه « شهرهاى زيادى را ديده و به آداب و رسوم مردمانى بس بسيار آشنايى يافته » « 1 » رنج زيادى هم برتافته است . تاريخ ، آموزش حكمت از راه حكايت داستان‌هاى گوناگون رنج‌ها و بدبختىهاى ديگران است . مورخان مىكوشند همه‌ى انسان‌ها را كه داراى يك منشأ مشترك بوده و تنها از طريق تفاوت‌هاى زمانى و مكانى از هم متمايز شده‌اند ، در يك نظام گرد هم آورند . مورخان را خدمتگزاران مشيّت الهى نام مىنهند كه آرايش اختران و سرشت آدميان را تحت يك اصل مشترك درآورده ، با گردش در اين كره‌ى خاكى جاودان ، سرنوشت همگان را رقم مىزنند . اين چنين است كه آنان ، رويدادهاى جهان و هم‌چنين رويدادهاى يك شهر را بسان گنجينه‌اى مشترك و تحت يك شكل انتقال مىدهند .

--> ( 1 ) . اشاره به « اوليس » در سروده‌ى نخستين « اوديسه » ى هومر .