فارسى ترجمه كرده‌ايم ، بايسته است درباره‌ى منابع ديودور در نگارش اين كتاب‌ها توضيحات بيشترى دهيم . بيشتر پژوهشگران براين عقيده‌اند كه افوروس مهم‌ترين منبع ديودور براى رواياتى است كه درباره‌ى جنگ‌ها و مناسبات يونان و پارس در كتاب‌هاى يازدهم تا پانزدهم ( حتى شانزدهم ) آورده شده است . اينان براى اثبات نظر خود سه دليل مىآورند : 1 - آهنگ كلام و ساختار كتاب‌هاى يازدهم تا شانزدهم ديودور يك‌دست بوده و با كتاب‌هاى بعدى تفاوتى فاحش دارد . 2 - ديودور در اين كتاب‌ها به آوليس يا كومه ، زادگاه افوروس ، اشارات فراوانى مىكند و هر پيشامد بىاهميتى را كه در اين نواحى روى داده است ، شرح مىدهد ، حال آن‌كه اين سرزمين‌ها اهميت چندانى در تاريخ نداشته‌اند و افوروس تنها به خاطر حس ميهن‌پرستى ، تمام رويدادهاى زادگاه خود را شرح مىدهد . 3 - بين قطعات بازمانده از افوروس و قطعات مربوط به آن‌ها در نوشته‌هاى ديودور همخوانى چشمگيرى وجود دارد . پژوهشگران درباره‌ى منبع ديودور در نگارش تاريخ غرب يونان ( سيسيل ) در كتاب‌هاى يازدهم تا شانزدهم اختلاف‌نظر دارند . ولكاردسن معتقد است كه ديودور تقريبا تمامى روايات مربوط به تاريخ غرب يونان را از تيمائوس گرفته است . « 1 » شوارتز نيز بر همين نظر صحه مىگذارد ، ولى براين باور است كه ديودور در نگارش تاريخ غرب يونان از روايات افوروس نيز بهره جسته است . « 2 » باربر « 3 » و استروهكر « 4 » نيز همين نظر را دارند . مايستر كه پژوهش جامعى درباره‌ى اين موضوع كرده ، براين عقيده است كه منبع اصلى ديودور در نگارش كتاب‌ها و فصل‌هاى مربوط به

--> ( 1 ) . C . A . Volquardsen , Untersuchungenub erdieQuellenderg riechischenundsi cilischen GeschichtenBeiDi odor . xi . - xvi . 1868 . ( 2 ) . Ed . Shawartz , s . v . EphorusCumaeus . RE 6 , Hbbd . 11 . 1907 , pp . 1 - 16 ( 3 ) . G . L . Barber , . TheHistorianEpho rus , Cambridge : CambridgeUnivers ityPress , 1935 ( 4 ) . K . F . Stroheker , DionysiusI : GestaltundGeschi chtedesTyrannenv onSyrakus , Wiesbaden , 1969