و اعتقاد و سمت محبّت و اعتضاد اهالى ممالك عالم ، خصوصا اهل ديار روم ثابت و محقّق است و همواره از آنجا ارباب طلب و سلوك متوجه اين خاندان هدايت آشيان و حظاير مقدسهء مشايخ جنّت مكان - قدّس الله تعالى ارواحهم - مىشده‌اند و هر كس به قدر قابليّت فطرت خود ، به مقصود معنوى و مطلوب اخروى فايز مىگشته‌اند ؛ اما در بعض اوقات ، بعض فترات كه در طريق توجه ايشان واقع بود ، ملوك و حكام اطراف و بلاد متعرّض احوال ايشان مىشده‌اند ؛ چون طريقه عدالت افضال خدام حضرت خلافت پناهى جميع اهل اسلام خصوصا سالكان مسالك طريقت و مالكان ممالك حقيقت را شامل مىباشد ، متوقّع و مسؤول كه مريدان و معتقدان اين خاندان را كه داعيهء توجّه زيارت اين دودمان باشد ، مجاز فرمايند . ملوك و حكّام اقطار و مستحفظان حدود و امصار را فرمان كه مطلقا مانع آن گروه نگردند كه هركس كه متوجه اينجانب گشته ، به مطلوب اخروى فايز گشته ، موجب كثرت دعوات و مستوجب مزيد جاه و جلال و مستلزم تضاعف رزانت خلافت و افضال شود . ان شاء اللّه تعالى . چون غرض كلى عرض و اخلاص و دعاگويى بود ، بر دعا اختصار و اقتصار لازم نمود . به جهت عرض و دعا عمدة الطالبين محمد به صوب ملازمت درگاه جهان پناه فرستاده ، همواره جنابعالى ملاذ ارباب آمال و مآل اهل حشمت و اقبال باد . بمحمد و آله الامجاد . انتهى « 1 » * * * جواب سلطان با يزيد خان به شاه اسماعيل جناب سلطنت مآب ، حكومت نصاب ، شوكت قباب ، سعادت اياب ، سيادت انتساب ، مبارز السلطنة و الحكومة و العزّ و الاقبال ، شاه اسماعيل - اسّس اللّه بنيان عدله و افضاله الى يوم الدين - تحيّات صافيات شاهانه و تسليمات وافيهء پادشاهانه كه از محض محبّت و صفاى طويّت ابلاغ و ارسال مىگردد ، با قوافل مسبّحان اسحار و رواحل موردان ليل و نهار متحف و مهدى داشته ، توجه خاطر همايون به جانب سعادت مقرونش منعطف و مصروف دانند و همواره از پرسش احوال خير مآلش مستخبر و ملتفت شمارند . و چون درين ولا ، نامهء مشحون به دعا و ختامهء مقرون به ثنا از رجا و نجاى ارم آسا اصدار نموده بودند ، در ايمن اوقات و اسعد ساعات شرف نزول يافت و آنچه در مطاوى بلاغت آثارش منعطف و مندرج كرده ، باجماله بل من اوّله الى آخره ، محقق گشته ، موجب افزونى محبّت واقع شد و التماس كه در باب عدم منع متوجّهان آن صوب صوابنما رفته بود ، تفحّص فرمود ؛ چنان وضوح يافت كه اكثر رعاياى غزاة [ مجاهدين ] به بهانهء زيارت ترك اين سرزمين كرده ، طريق عطالت مسلوك مىداشته‌اند و از اين جهت ، نقصان كلى به محصول سپاهى رو مىنموده و هرگاه يكى از

--> ( 1 ) . منشآت فريدون بيگ ، ج 1 ، ص 345 ؛ نوايى ، شاه اسماعيل ، صص 55 - 56